Hvað ég hef fundið til með fuglum himinsins síðustu daga og ég get varla lýst því hve glaður ég var þegar ég heyrði skógarþröstinn hefja upp raust sína í gærmorgunn og syngja batnandi tíð, söngva sína. Það var nöturlegt að horfa upp á vorboðann ljúfa og marga frændur hans halda sig sem mest á malbikinu á mánudaginn því það var eini staðurinn sem snjórinn náði ekki algjörum völdum. Móinn var hulinn snjó og ekki fuglum bjóðandi, gerði ekkert annað en að kæla niður lífsgleði fuglanna. En nú er snjórinn og kuldinn á undanhaldi og sólin hitar í skjóli.

Jónatan á Holtastöðum er búinn að tæta upp kartöflugarðana í Selvík þannig að þegar snjóa leysir og Auðunn er búinn að merkja Jóni Kr. og tengdapabba garðana sína þá er ekkert því til fyrirstöðu að pota niður útsæðinu. Talandi um Jónatan á Holtastöðum þá kemur alltaf upp í huga mér þegar ég tók það upp hjá sjálfum mér að vera í fyrirstöðu sunnan megið við hliðið á túninu sem liggur að Blöndu í Holtastaðapartinum þegar þeir Holtastaðmenn voru að smala geldneytum eitt haustið. Það gekk greiðlega að reka geldneytin úr túninu en þessi ágætu dýr stöðvuðu öll þegar þau sáu mig og nálguðust mig síðan með hægð til að skoða þennan ókunna mann. Eftir smá könnum héldu nautgripir áfram sína leið að réttinni þegar Holtastaðamenn nálguðust. Ég var ráðunautur bænda í A-Húnavatnssýslu þegar þessir atburðir áttu sér stað. En hvað um það, þegar Jónatan komst í gott kallfæri við mig sagði hann stundar hátt: "Ég er ekki hissa á því að geldneytin stoppi og skoði þig, þau hafa aldrei séð ráðunaut fyrr" Ég skildi sneiðina en gat ekki annað en skellihlegið. Jónatan er oft hnyttinn í orðum og næmur á umhverfi sitt.

Ég hef lítið heyrt í Jónasi á Ljóninu síðustu daga en þó hringdi hann í mig um daginn. Erindið var að hann fékk svo litla mynd upp þegar hann ræsti ritvinnsluforittið Word. Ég reyndi með ýmsum hætti að leiðbeina Jónasi en allt kom fyrir ekki, þar til ég sagði honum að fara út úr foritinu og inn í það aftur. "Komið! Þakka þér kærlaega fyrir, vertu blessaður." Sagði Jónas. Word og Jónas þýðir bara eitt í mínum huga. Hann er að skrifa bæjarstjórinni bréf , nú eða Stefáni byggingafulltrúa. Hugsanlega gæti Bjarni sýslumaður átt von á bréfi eða þá Ögmundur Innanríkisráðherra nema vera skyldi að hann væri að senda umboðsmanni Alþingis nokkrar línur og rifja upp frammistöðu hans í málefnum Ljónsins gegn yfirvöldum. Hvað er betra en skrifa bréf  þegar hret bankar á glugga og lítið hægt að hafast að utan dyra.

Bjart- eða hvítmávar ásamt sílamáv, grágæs og rauðhöfðaönd á eyrinni í Blönduós

Glugginn sem kemur út á miðvikudögum er kominn í hús og kennir þar nokkura grasa. Blönduósbær segir frá hitaveitulögninni sem á að flytja heita vatnið til Skagastrandar, hvar hún eigi að fara í gegn um Blönduósbæ og óskar eftir athugasemdum þeirra sem næstir búa. Skólinn auglýsir sýningu á verkum nemenda sem og skólaslit í lok mánaðar og Guðsþjónusta verður á morgun á kirkjudegi aldraðra sem jafnframt er uppstigningardagur og þjóðhátíðardagur Norðmanna. Þegar ég sé hvað margir atburðir falla á morgundaginn þá er það afar merkilegt hvað miðvikudagar í maí eru lítt merkilegir í kirkju- og veraldlegu tilliti. Það er engin Jónsmessa að vori, dagur þverhaussins, vitrun Jónasar eða eldmessa Ívars sem ber upp á miðvikudag. Skrýtið! En þó er rétt að geta þess að Ólafur Ragnar kvæntist Dorit sinni þennan dag árið 2003 og ekki má heldur gleyma að Sarkozy tók við embætti forseta Frakklands 2007 og Jóhanna Guðrún endaði í öðru sæti Eurovision þennan dag árið 2009.

Vísa vikunnar er um Strandafjöllin en ekki er vitað um höfund en óskað eftir því að einhver gefi sig fram sem veit hver orti.

Hretið er vonandi að baki, sólin skín í heiði og veðurspáin er hagstæð þannig að samhengið getur ekki verið augljósara:

Vorhretin verð´ oft  í maí

og veitast að sunnanblæ.

Svo vermir sólin á ný

Og skelfingin er fyrir bí

Svo gæti það aftur gerst

sem grunlausum þætti verst.

Að hretið hundskist til baka,

með harðindum, vindi og klaka.

Sólin er allsráðandi í dag og hellir sér yfir Húnvetninga. Það er heldur enginn asi á vindinum því hann þverneitar að hreyfa sig. Allt þetta er þess valdandi að Húnaflóinn er spegilsléttur og vetrarströndin í vestri, Strandirnar, kalla á augað. Það er örugglega gaman að vera á sjó í dag þó lofthiti sé ekki hár, fjarri skarkala lífsins og horfa á sjálfan sig í haffletinum og einn og einn þorsk sem kemur úr djúpinu og vita ekki hver er hvor. En eitt er víst að sá sem úr djúpinu kemur er á leið um óravíddir fiskmarkaðanna og veit ekki uppí hvaða kjafti hann lendir.

Héraðshælið á Blönduósi með Strandirnar í baksýn

Það er tregi í sálinni á Jónasi vert á Ljóninu þessa dagana. Hann er búinn að setja bátinn sinn Skafta Fanndal á skrá yfir báta sem eru til sölu. "Ég á eftir að sjá mikið eftir þessum bát" sagði Jónas við mig um daginn og svolítill sársauki í röddinni. Ég sagði ekki neitt en ég skildi hann. Þetta er víst annað og meira en selja bara bát, þetta er líkast því að selja part af sjálfum sér. En maður verður að passa sig á því að sökkva ekki niður í tregafulla umræðu á þessum bjarta og fallega degi. Sá hinn sami Jónas og fyrr er greint frá, brá sér á dögunum bæjarleið til að vera viðstaddur opnum hins nýja vöruhúss Bauhaus. Það fór ekki fram hjá neinum því hann var fremstur meðal jafningja á mynd sem birtist á mbl.is daginn sem opnað var. Alltaf er Jónas þar sem eitthvað er um að vera. Annað en maður sjálfur sem hvergi getur verið annarsstaðar en heima hjá sér, já það fara fáir í spor Jónasar enda liggja þau víða og þær slóðir sem hann fetar eru líkar vegum Drottins, órannsakanlegir.

Gæsirnar eru óðum að hverfa af yfirborði jarðarinnar enda eðlilegt því þær eru farnar að verpa og þessvegna komnar í hvarf. En því get ég lofað verði tíðarfarið ekki því verra meðan gæsirnar liggja á, að í byrjun júní verður náttúrusprenging þegar gæsirnar streyma með unga sína út á Blöndu.

Guðmundur Paul Scheel Jónsson, þessi sem setur inn gömlu myndirnar úr A-Hún inn á facebook á spjalli í Aðalgötunni

Mig langar til þess að segja frá einni minningu um Ingibjörgu Steinþórsdóttur, Ingibjörgu í Skólahúsinu eins og hún var oftast kölluð, sem verður kvödd frá Þingeyrakirkju á laugardaginn. Mig langar til þess að rifja upp þegar hún átti kisuna Dísu sem hún ætíð hafði í bandi þegar þær fóru út að ganga. Þetta hafði ég aldrei séð og einhvern daginn er ég mætti henni á ferð með kisu þá smellti ég af þeim mynd og spurði Ingibjörgu í framhaldinu hversvegna hún hefði köttinn í bandi. Á sinn ljúfa hátt svaraði hún mér eitthvað á þessa leið " Hún Dísa mín er heyrnalaus og heyrir ekki í bílunum og getur þar af leiðandi ekki varað sig á þeim" Ingibjörg verndaði sína kisu og ég stóð uppi með eina fallega mannlífsfrétt sem birtist á sínum tíma í Morgunblaðinu undir fyrirsögninni "Köttur í bandi, norður í landi". Takk fyrir þetta Ingibjörg, blessuð sé minning þín.

Óli kom með Gluggann eins og hann gerði síðast. Þetta gerir Óli meðan Rúnar er að jafna sig eftir aðgerðina um daginn. Ég heyrði óljóst innan úr Exsplorernum hans Óla, tónlist og greindi ég þar hið fallega lag "Lítill drengur" og ósjálfrátt fór í gegn um huga minn hvað við öll erum lítil frammi fyrir sköpunarverkinu.

Rúnar kom líka rétt eftir að Óli var farinn en nú var hann Gluggalaus og á tveimur jafnfljótum. Rúnar var kátur en honum fylgdi engin tónlist að þessu sinni. Hann hefði svo sem getað raulað Óla Skans eða trallað skorska dansinn en það gerði hann ekki en ég er þannig gerður að alltaf þegar ég sé Rúnar á hljómar tónlist í hjarta mínu. Meðan við Rúnar vorum að ræða málin kom Pétur Þorláksson í heimsókn til okkar. Þuldi hann upp vísur eftir Runólf Björnsson á Kornsá. Vísurnar voru þess eðlis að við ákváðum að birta þær ekki að sinni en mikið assskoti voru þær vel gerðar. Það getur vel verið að þær birtist hér síðar ef efni og aðstæður leyfa.

Glugginn er kominn og það sem vekur hvað mesta athygli hjá mér er auglýsing um að brátt verða kartöflugarðlöndin í Selvík tilbúin að taka á móti útsæðinu. Þessi auglýsing er tvímælalaust ein af vorboðunum næst á eftir, lóunni, kríunni og gæsinni SLN.

Vísa vikunnar er á sínum stað og enn sendir Skagastrandar-Rúnar dýrt kveðna vísu, hringhendu sem fjallar um heila kvenna sem  í skáldsins huga  er efi  hvort sé til. Rúnar veit betur því líkast til sækir hann yrkisefni sitt í einhver ummæli sem fallið hafa í dægurþrasinu.

Bærinn við botn Húnafjarðar. Örlítið farið að kula

En samhengið sem alltaf er að finna í tilverunni, hversu samhengislaust sem það getur verið er nauðsynlegt að skilgreina og svona lítur það út á þessum blessaða Drottins dýrðardegi:

Með Drottni í för, á dýrðlegum sólskinsdegi,

dönsum við áfram held ég að segja megi.

En eitt skyggir þó á

er lesa hér má,

í Jónasi er tölverður tregi.

Ég má til með að halda örlítið áfram gæsatali, þar sem frá var horfið í síðasta pistli. Ástæðan er sú að ég stóð augliti til auglitis við heiðursgæs Blönduóss, hana SLN og náði af henni myndum. Og það var engin tilviljun að þessi aldraða gæs var á vappi á bílastæðinu fyrir suðvestan Hnitbjörg þar sem er heimili fyrir aldraða og greip hún í græn grös sunnan undir veggnum. Kallinn hennar er ekki eins lystugur því hann þarf jú ekki að verpa en hann var vel á verði og passaði upp á sína eðalgæs. Ég bara varð að segja frá þessu því við höfum hittst hvert einasta vor í 13 ár og ég var ekki frá því að Sigurvon Lánsama Nonnadóttir (SLN) hafi sagt við mig með augunum " Sæll gamli gæsapabbi, mikið að þú látir sjá þig"

SLN á rölti með maka sínum á bílastæðinu við Hnitbjörg

Hér er hefðargæs Blönduósinga í öllu sínu veldi hún Sigurvon Lánsama Nonnadóttir (SLN). Hún er komin á sinn stað í það minnsta í 13. sinn við Héraðshælið

Jónas á Ljóninu er mikill baráttumaður, það vita þeir sem þessa pistla lesa. Þessi maður sem kennir kaffihúsið sitt við Ljón norðursins hinn eina sanna Leó Árnason frá Víkum átti fund með bæjarráði fyrir helgi. Hann sagði að ráðsmenn hefðu verið svona heldur "tens" og viljað ljúka erindi hans sem fyrst. "Rólegir drengir, rólegir " sagði Jónas og bætti við " liggur eitthvað á". "Við þurfum að afgreiða 7 erindi á fundinum" sagði Jónas að Kári Kára bæjarráðsformaður hefði sagt. "Menn verða að ganga fumlaust og ákveðið til verka eigi þeir að ljúka fundi á kristilegum tíma " sagði ég, bæjarráði til varnar. "Hvað kom svo út úr fundinum" sagði ég si svona til þess að segja eitthvað. "Það á eftir að koma í ljós" svaraði Jónas. " Nú er ég búinn að setja dyr á gamla fjósið þannig að opnuð hefur verið ný flóttaleið úr kaffihúsinu" sagði Jónas og bætti því við að nú væru öll skilyrði um flóttaleiðir uppfyllt. Við veltum töluverðum vöngum um öll þessi mál sem tengjast Ljóninu og yfirvöldum svona almennt, allt frá Innanríkisráðuneyti niður í sýslumanninn. Við veltum meira að segja vöngum hvort hann fengi ekki leyfi til að starfrækja flóttamannabúðir fyrst búið væri sinna hinum ströngu kröfum um flóttaleiðir. Við vorum sammála um það að það gætu allir flúið Ljón norðursins þeir sem á annað borð væru með meðvitund. Niðurstaðan er einfaldlega sú að menn geta óhræddir komið til Jónasar í hvaða erindagjörðum sem er því það er öruggt að þeir geta flúið, hvort heldur eld, vonda kjötsúpu nú eða skoðanir Jónasar á kvótakerfinu. Nú verða flóttaleiðirnar ekki lengur flúnar á Ljóninu hjá Jónasi.

Vorið hefur verið nokkuð þægilegt svona á heildina litið og hvergi snjó að sjá á láglendi. Þetta snjóleysi getur valdið eina villta hænsfuglinum á Íslandi vandræðum því hann á erfiðara með að fela sig fyrir frænda sínum fálkanum. En það er einhvern veginn svo að hin villta náttúra er ótrúlega nösk á það að aðlaga sig breyttum aðstæðum. Það vildi svo til að ég fjárfesti fyrir skömmu í hvítum bíl og rjúpurnar sem þvælast stundum um garðinn minn áttuðu sig á því að hvítur bíll getur komið í staðinn fyrir snjóskafl. Hinn hvíti bíll smellpassar sem felustaður rjúpu sem ekki er komin úr vetrarham.

Rúnar vinur minn kom ekki með Gluggann í dag vegna þess að hann þurfti að gangast undir aðgerð (ekkert hættulegt) á sjúkrahúsinu á Akureyri í dag. Ég heyrði í honum eftir aðgerð og var hann bara nokkuð hress og sagðist koma aftur heim á föstudag.  Ég sagði honum að nú hefði hann nægan tíma til að yrkja og var hann sammála mér um það en það er ekki tíminn sem málið snýst um heldur andann sem kemur yfir mann, minnir mig að Rúnar hafi sagt.

En Glugginn kom og var enginn annar en Óli Þorsteins sem kom með hann. Í Glugganum er ýmislegt sem menn geta lesið með því að fara inná huni.is og þefa upp tenginguna á Gluggann. Innihald Gluggans er fjölbreytt og rak ég augun í sérstaklega í tvær auglýsingar á sömu síðunni en sú fyrri er um útboð á jarðvegsskiptum en hin síðari er um aðalfund kirkjugarðs Blönduóss. Á kirkjugarðsfundinn eru íbúar sóknarinnar hvattir til að mæta. Þar sem ég hef aldrei farið á kirkjugarðsfund þá veit ég ekkert um þá en maður má svo sem velta vöngum því í kirkjugarði enda víst flestir. Ég ætla bara að láta þetta nægja og leyfa lesendum að virkja hugann um þessi mál.

Gluggavísa vikunnar er líkt og svo oft áður eftir hinn kunna hagyrðing á Skagaströnd Rúnar Kristjánsson. Þetta er vorvísa um hundaskít á bæjarstétt. Rúnar ætti að yrkja um það þegar gæsirnar á Blönduósi hafa fjölgað sér svo um munar í sumar og öll hersinginn ásamt bæjarhundunum fer að skíta á stéttar og stræti, það yrði sko vísa í lagi.

Einn sit ég uppi með samhengið að þessu sinni og sendi ég Rúnari vini mínum hlýja strauma til Akureyrar um leið og ég varpa þessu hér hugsunarlaust út í vorið.

Ó hve dýrlegt er að sjá

eðalgæs með eigin augum.

Fýrinn Jónas fór á stjá

og fyrirmenninn fóru á taugum.

Eftirlætisgæs Blönduósinga er mætt enn og aftur frá Skotlandi. Jón Jóhannsson náði þessari mynd á laugardaginn. Ég hef leitað mikið en ekki enn fundið þessa eðalgæs

Vorið er komið, það er næsta víst því eftirlætis gæs Blönduósinga SLN er komin heim frá vetradvöl í Skotlandi. Nafni minn Jóhannsson (Jón Beini) kom auga á hana og náði af henni mynd. Ég var satt best að segja farin að verða vonlítill um að hún skilaði sér í vor því töluvert er liðið síðan fyrstu gæsir komu. Þetta er í það minnsta, 13. skiftið sem hún skilar sér heim en hún var merkt í júlí árið 2000 við lögreglustöðina á Blönduósi, þá fullorðinn fugl. Hugsið ykkur gæsin hefur flogið 26 sinnum yfir hafið og heim og mátt sæta skotárásum bæði á Íslands- og Skotlandsstöndum. Þessi gæs hefur sýnt einstakan hæfileka til að komast af og ef við gerum ráð fyrir því að hún hafi komið upp 5 ungum að meðaltali öll þessi ár þá hafa fylgt henni öll þessi sumur 65 ungar. Þessi eðalgæs hefur haft það fyrir vana að helga sér svæði í nágreni Héraðshælisins og hafa því eldri borgarar bæjarins haft að henni þokkalegt aðgengi og ég veit að þeir eru flestir elskir að henni. Mér hefur ekki enn tekist að sjá SLN í ár en ég fékk upphringingu í morgun þar sem sást til hennar á Héraðashælislóðinni beint fyrir neðan skrifstofuna hjá Valbirni forstjóra, en þegar ég kom á staðinn nokkrum mínútum síðar þá var hún horfin.

Það hefur fjölgað í Aðalgötunni. Hér má sjá Ylfu og Úlf með afkvæmi sín. Þessir hundar eru í eigu Sveins M Sveinssonar Plúsfilmforgingja sem dvelur langdvölum í Aðalgötunni

Rúnar er kominn með Gluggann og undir geislanum í Súkkunni var Strákabandið enn og aftur og léku þeir félagar leiftrandi polka sem Kristófer og Anna Guðrún væru fullsæmd af að dansa. Veðrið sem fylgdi Rúnari var svona dæmigert veður fyrir apríldag árið 2012. Skýjað en sést annars slagið til sólar, hitinn í kringum 4-5 gráðurnar og smá snjókorn falla strjált og máttlítil til jarðar, varla að hægt sé að tala um þau. Rúnar er til þess að gera afslappaður og getur hann þakkað það að hafa ekki séð mig í hálfan mánuð. Reyndar er Rúnar enn í sumarfríi og getur það líka skýrt þessa miklu afslöppun en þessari sæluvist fer senn að ljúka sagði Rúnar mér því hann á að vera mættur til vinnu í fyrramálið.

 En hvað boðar blessaður Glugginn í dag?  Á þriðjudaginn verður 1. maí um allt land eins og svo glöggur Hafnarfjarðarkrati sagði einhvern tíman og þóttist hafa komist vel að orði og hitt naglann á höfuðið. Af tilefni þessara tímamóta ætlar stéttarfélagið Samstaða að efna til samkomu í Félagsheimilinu. Fermingar verða á Skagaströnd og í Bólstaðarhlíðrhreppi hinum forna og svo eru Skagfirðingar að minna á Sæluvikuna sína. Domusgengið er á sínum stað og býður eignir til sölu og hestamannafélagið Neisti verður með æskulýðssýningu.

Mikið líf og fjör einkennir hávellurnar sérstaklega síðla vetrar og fram á vor. Hávellur skipta þúsundum við botn Húnafjarðar um þessar mundir

Vísa vikunnar í Glugganum er eftir stórskáldið á Skagaströnd Rúnar Kristjánsson og fjallar um þá merku uppgötvun að konur hafa líka heila. Gaman að vita af því á þessum síðustu og verstu tímum.

En við Sólheima-Rúnar þurfum að koma samhenginu út til alþýðunnar og það felst í þessari litlu þakkarbæn fyrir að halda hlífiskyldi yfir bæjargæsinni okkar henni SLN.

Þinn blessaði bænarkraftur,

birtist oss aftur og  enn.

Glöð að gengin er aftur,

grágæsinn SLN

Nú er síðasti dagur vetrar runninn upp og framundan eru sumardagar sem enginn veit hvernig verða.  Þó höfum við yfir að ráða öflugum framtíðargreini sem felst í því hvernig vetur og sumar heilsast í veðurfarslegu tilliti og ræður þar hitastigð öllu. Ef frýs saman vetur og sumar þá á sumarið að vera gott og því þykkara sem skænið er á pollum, því betra. Hér við botn Húnafjarðar kveður vetur með sóma. Sólin heiðrar okkur með nærveru sinni og Húnafjörðurinn er sem spegill yfir að líta og æðarfuglinn í hundraða tali vaggar á dúnmjúkri undiröldunni við fjöruborðið. Það er friður yfir vetrarlokum líkt og vetur kveðji tilvist sína sáttur við Guð og menn.

Flóðið í Vatnsdal í vetrarlok

Fuglarnr hafa verið að streyma í heimahagana og eins og svo oft áður er það grágæsin sem er mest fyrirferðar. Ég er ekki frá því að gæsirnar séu fleiri í ár en í fyrra þannig að í sumar verða göngustígarnir með þykkari skítaskán og því meiri líkur á hálkublettum. Vinkona mín grágæsin SLN hefur enn ekki látið sjá sig og er farin að laumast smá kvíði inn í sálartetrið. Þessi ágæta gæs hefur látið sjá sig hvert einasta vor frá því sumarið 2000 þegar hún var merkt við lögreglustöðuna á Blönduósi það sama ár. Oftast hefur hún birst okkur við Héraðshælið og mjög oft í kringum vetrarlok. Ég bíð enn og vona og ég veit að eldri borgar sýslunnar sem búa í Flúðabakkanum bíða líka spenntir.

Helsingjarnir eru mættir í þúsundatali í Húnaþing. Gæsunum þykir grasið á Torfalæk gott. Spákonufell í baksýn

Þessi dagur er ákaflega þýðingarmikill í sögu íslenskra kvenna því þennan dag fyrir einhverjum hundruðum ára fékk kona ein austur undir Eyjafjöllum þá nýgift, lausn á nafnagátu sem hvíldi þungt á henni. Lausnina á hún eignmanni sínum að þakka og þessi lífsreynsla gerði þessa konu að iðju- og stjórnsamri konu. "Ekki vænti ég, að þú heitir Gilitrutt?" sagði þessi lánsama kona undir Eyjafjöllum á sumardaginn fyrsta og var laus allra mála.

Þetta hefur gerst áður og á sjálfsagt eftir að gerast aftur, Glugginn skilinn eftir umkomulaus á hurðarhúninum. Að vísu skein á hann sólin en hann var eins og hvítvoðungur sem skilinn hefur verið eftir á tröppunum sem ljósmóðirin á heima. Að sjálfsögðu bárum við hann inn og komum honum fyrir á þeim stað sem hann á að vera en umkomuleysið var algjört. Rúnar hefur nær alltaf fylgt Glugganum og haft í för með sér tónlist af ýmsum toga, oftast hamonikkutónlist sem familien Brix eða Arnt Haugen hafa borið ábyrgð á. Núna er sem sagt breyting á, það er asi á Rúnari sem er í hrópandi mótsögn við veðrið sem umvefur okkur ró og birtu.

En Glugginn er kominn með sínar upplýsingar um komandi daga. Það er keimur af sumri í Glugganum því forsíðuna prýðir aulýsing um sumarskemmtun krakkanna í Blönduskóla og á baksíðunni má sjá hvaða börn fermast á laugardaginn. Að öðru leiti er Glugginn uppfullur af aðalfundum en þó er rétt að minnast lítillega á hina árlegu vorferð kúabænda í A-Húnavatnssýslu en að þessu sinni ætla þeir að fara fyrir Tröllaskaga til Akureyrar. Og ef ég þekki mína menn rétt verður boðið upp á Hleðslu fyrir konur og karla meðan á ferð stendur.

Upp og niður svona eins og lífið. Grágæsir á flugi yfir Blöndu

Vísa vikunnar er komin til ára sinna og er að þessu sinni eftir Svein frá Elivogum og er svona: Hafðu ungur hóf við Svein/ Hreyfðu ei þungum nótum./ Eiturþrunginn á ég flein/ undir tungurótum. Ég er svolítið að velta því fyrir mér hversvegna þeir Gluggamenn kjósa að hafa þessa vísu frekar en eitthvert ljóð um sumarið og sólina. Hef ekki komist að niðurstöðu en velti enn vöngum.

En nú stend ég einn frammi fyrir samhenginu því eins og framan er ritað þá er Rúnar ekki til staðar þennan síðasta vetradag. Ef til vill er best að hafa samhengið eitthvað á þessum nótum:

Vandlega fyrir veturinn, auðmjúkur þakka,

í virðingu höfuð mitt bljúgur ég ljúflega hneigi

Á morgun svo opna ég sumarsins óræða pakka,

umvafin lífinu á sumarsins fyrsta degi.

Gleðilegt sumar!

Ég er ósköp venjulegur íslenskur karlmaður á góðum miðjum aldri. Sanntrúaður í orðsins fyllstu merkingu og það getur farið í mínar fínustu ef mínu daglega lífi er ógnað á einhvern hátt.  Að fenginni reynslu veit ég hvernig ég bregst við hinum ýmsu hversdagslegu aðstæðum í umhverfinu. Oftast er þögnin besta vopnið við hlutum sem dynja á manni daglega. Það kemur fyrir að ég tek dágóða rökræðu við einhvern vitleysing sem tjáir sig í fjölmiðlum og það róar mig um stund. Hjátrú og hindurvitni er eitthvað sem ekki fellur að minni staðalímynd og hafa mínur nánustu stundum kynnst því með ákveðnu vandlætingarhnussi. Ég gæti lengi haldið áfram með mína persónugreiningu en þar sem ég geri ráð fyrir því að lesendur flestir geri sér fullkomna grein fyrir hinum venjulega íslenska karlmanni læt ég hér staðar numið.

Þröstur minn góði. Þessi fugl syngur dag og nótt fyrir utan húsið mitt. Hann svæfir mig á kvöldin og vekur mig á morgnana

Ástæðan fyrir þessum inngangi er í eðli sínu einföld, hinar hversdagslegu aðstæður hafa breyst. Hin áunna reynsla mín í gegn um tíðina hefur að einhverjum óskiljanlegum ástæðum orðið fyrir truflun. Málið er það að ég sem venjulegur íslenskur karlmaður á mitt uppáhaldslið í ensku knattspyrnunni og það vill svo skemmtilega til að það er Liverpool. Ég hef ekkert verið að safna að mér neinum minjagripum sem tengjast liðinu. Ég á einn kaffibolla, baksýnisspegilhengju og brjóstsykurdós sem leynivinur minn hún Bóta gaf mér fyrir nokkrum árum. Svo gerðist það þann 18. febrúar á afmælisdegi mínum að félagar mínir úr getraunaklúbbnum Árbakkbræðrum gáfu mér þessa líka forláta Liverpool-treyju með nafni mínu og tölunni 60 á bakinu. Ég klæddist treyjunni strax daginn eftir afmælisdaginn þegar Liverpool atti kappi við andstæðinga sína í bikarkeppninni. Mínir menn unnu  6:1. Svo kom annar leikur og enn unnu mínir menn og ég í treyjunni. Svo komu leikir sem ég kom því ekki við að klæðast treyjunni eða fylgjast með framgangi minna manna og brá svo við að Liverpool tapaði þeim leikjum. Einu sinni kom ég heim þegar svolítið var liðið á leik og þar sem ég er ekki áskrifandi að enska boltanum þá varð ég að fylgjast með leiknum í treyjunni á textavarpinu og sjá, Liverpool sigraði. Síðastliðin laugardag hélt ég mig heima við því í mér var smá flensuskítur. Ég vissi að Liverpool var að leika. Það leit ekki vel út fyrir mitt lið í hálfleik og smellti ég mér í treyjuna góðu og skömmu seinna kom hringing til mín og ég kallaður í treyjunni til að fylgjast með síðari hálfleik í húsi sunnar í götunni. Viti menn, Liverpool náði jafntefli og ég gat haldið aftur heim ósigraður í treyjunni. Í gærkvöldi tók svo steininn úr. Þannig var að ég þurfti að fara á fund og gat því ekki fylgst með mínum mönnum í treyjunni góðu. Konan mín var heima og fylgdist með því á mbl.is að það fór að syrta í álinn hjá mínu liði á móti Blackburn. Við svo búið mátti ekki standa þannig að mín ágæta kona hljóp til og sótti treyjuna góðu og breiddi úr henni á stólbaki beint á móti tölvuskjánum sem var stilltur á mbl.is. og sjá, Andy Carroll skoraði sigurmarkið í uppbótatíma fyrir framan treyjuna góðu. Ég þurfti ekki einu sinni að vera í treyjunni til að ná fram þessum árangri. Ef satt skal segja þá er þessi undramáttur treyjunnar farinn að skapa smá spennu innan fjölskyldunnar og er ég, þessi staðfasti maður farinn að efast um að allt eigi sér eðlilegar skýringar. Það er ekki eðlilegt að maður eins og ég sé farinn að trúa á treyju en hvað á maður til bragðs að taka þegar maður er lentur í svona aðstæðum. Hætta að brúka treyjuna í leikjum minna manna og horfa upp á tapleiki nú eða sýna skjánum hana og uppskera sigur. Úr vöndu er að ráða. Hvernig myndi ég bregðast við ef Liverpool tapaði leik og ég í treyjunni. Ég er í vanda, það getur hver maður séð.

Það getur nætt um húnvetnska strönd og sú var raunin annan dag páska

Rúnar kom fyrir hádegi með diskinn "Nýtt undir geislanum" og það get ég staðfest. Rúnar hefur aldrei fyrr komið með Gluggann til mín í Aðalgötuna eins rokkaður og nú og velti ég vöngum fram og til baka hver gæti verið ástæðan fyrir þessari tónlistarlegu áherslubreytingu. Reyndar hefur Rúnar aldrei komið með Gluggann til mín fyrir hádegi. Kannski er hann rokkaður fyrir hádegi en róist er líður á daginn.

Bardagamenn úr Vatnsdalnum birtust í íþróttahúsinu á Blönduósi á afmælishátíð USAH. Þessi í hvíta gallanum með Securitasmerkið er Hjálmar Ólafsson í Kárdalstungu en sá hinn er fjær stendur með svart belti er enginn annar en Haukur Suska í Hvammi

Glugginn er uppfullur af aðalfundum að þessu sinni og vísa vikunnar er á sínum stað og að þessu sinni eftir Rúnar Kristjánsson á Skagaströnd. Fjallar hann um brjóstapúða og kallar Jens lækni sem komið hefur nálægt brjóstapúðum kvenþjóðarinnar, iðnaðarmann með hlý handtök.

En hér skal látið staðar numið og reynt að koma auga á samhengið í þessu öllu saman en það er ekki eins einfalt eins og svo oft áður, þegar maður er farin að bera óttablandna virðingu fyrir mætti treyju, jafnvel farinn að kalla hana töfratreyjuna

Ég gildishlaðinn var með trausta sýn á trúna,

trúði á Guð og fósturlandsins Freyju.

En hjá karlanganum komið er svo núna,

að kalla eftir hjáp frá rauðri treyju.

Þeir koma miðvikudagarnir reglulega með jöfnu millibili allt árið um kring og hafa skapað sér sess í mínum huga sem fastur punktur tilverunnar. Miðvikudagar eru á margan hátt svolítið merkilegir. Til dæmis eru  þeir staðsettir nákvæmlega í miðri vinnuvikunni þannig að það er sama hvernig á þá er litið þá hefur maður lokið við tvo vinnudaga og tveir eru eftir.  Ég tel ekki miðvikudaginn með því hann er jafnvægispunkturinn sem allt miðast við. Miðvikudagur er svona dagur sem maður getur bæði litið um öxl og fram á við án þess að raska jafnvæginu. Miðvikudagar eru þessvegna gráupplagðir til að koma jafnvægi á líf sitt. Það er misjafnt hvernig menn horfa á hlutina og hvernig þeir vega þá og meta. Sumir eru glaðir yfir því að hafa komist í gegn um tvo fyrstu daga vinnuvikunnar og sjá glitta í helgina þar sem allt á að gerast t.d. eins og að slappa af, taka til í garðinum, þrífa húsið, taka á móti gestum, fara á "djammið" og vera í rosalegu stuði. Danir eru sérfræðingar í því að höndla dagana og vinna sig út úr vinnuvikunni. Sem dæmi má nefna að þeir kalla fimmtudaginn  " litla föstudag" af þeirri einföldu ástæðu að daginn eftir rennur upp föstudagur sem er síðasti dagur vinnuvikunnar og laugardagurinn með öllum sínum tækifærum, er næstur á eftir. Lífið er einfalt kjósi menn svo og nægir að vitna í hamingjudag Svantes ; "lífið er ekki það versta sem maður hefur".  

Gripahús Gríms Sæmundssen á förukambinum fyrir neðan gömlu kirkjuna lostin regnbogans töfrandi tónum

Það er svolítið merkilegt við þessa vinnuviku sem nú er hálfnuð að þeir bera ekki nein kirkjuleg nöfn eða höfða til einhverra merkilegra atburða í mannkynssögunni að minnsta kosti ef maður lítur yfir  almanak Háskóla Íslands.  Reyndar var mánudagurinn síðasti, þjóhátíðardagur Bangladesh og Lady Gaga og Maxim Gorkí eru fædd þennan 28. dag marsmánaðar. Þennan sama dag dóu m.a tónskáldið Sergej Rakhmanínov, Dwight D. Eisenhower 34. forseti Bandaríkjanna og síðast en ekki síst þá féll frá þennan dag árið 1978 okkar ástsæli söngvari Vilhjálmur Vilhjálmsson.

Rúnar er mættur með Gluggann og dagurinn sem honum fylgir lifnar heilmikið þegar hann hleypti syrpu laga með Strákabandinu út í Aðalgötuna. "Det var brennevin í flasken då vi kom" og "Það var einu sinni kerling" í rífandi polkatakti láta engan sæmilega gerðan mann ósnortinn. Takturinn meitlaðist inn í sálina og var ekki laust við það að gráminn sem fylgdi þessum miðvikudegi með sína stífu suðvestan átt, lýstist nokkuð. Det var brennivin í flasken er einkar viðeigandi lag í Aðalgötu 8, einkum og sér í lagi þegar flaskan er tóm.

Hreiðrar sig blikinn og æðurin fer. Þessar ljóðlínur úr Vorvísu Jóns Thoroddssen þvældust lengi fyrir mér. Ég vissi aldrei hvert æðurinn var að fara.

Já Glugginn er kominn og Jónas Skaftason er kominn heim um það villast þeir ekki sem lesa Glugga vikunnar. "Vorboðin ljúfi" eins og hann kýs að kalla sig býður upp á ýmsar nýjungar í rekstri á Ljóni norðursins. Nægir þar að nefna að nú verður boðið upp á mat og einnig geta þeir sem vilja tekið með sér mat (take it away). Jónas ætlar með öðrum orðum að búa um rúm, sækja sjóinn með gesti, afla fanga úr sjónum til matargerðar og þeytast um í rútunni góðu og sýna gestum, fegurð Húnaþings. Ekki er allt upptalið því tjaldsvæðið Ból mun opna 1. maí og síðast en ekki síst þá verður Jónas á Ljóninu með upplýsingamiðstöð fyrir ferðamenn. Nú held ég að álagið á Glaðheima - Lárus B. Jónsson ferðamálafrömuð og umsjónamann sumarhúsanna í Brautarhvammi minnki til mikilla muna. Einnig hef ég grun um að ég sjálfur þurfi að segja mun færri ferðamönnum til vegar og fyrir bragðið mun ég líklega tapa niður enskunni. Setning eins og þessi sem ég hef marg oft sagt ferðamönnum á leið um gamla bæinn sem spurt hafa um kaffihúsið Ljón norðursins "You can pass his café on the west bank of Blanda river and if you see an elderly grey man witch could be the grandfather of the Beatles, the café is open. If not, it is closed" (Þið getið farið framhjá kaffihúsinu hans á vesturbakka Blöndu. Ef þið sjáið gráleitan mann á miðjum efri aldri sem hæglega gæti verið afi Bítlanna þá er kaffihúsið opið. Ef hann sést ekki þá er lokað). Það er kraftur í Jónasi og vona ég heitt og innilega að öll leyfi séu í lagi svo ekki skerist í odda milli Jónasar og yfirvalda.

Vísa vikunnar er eftir ókunnan höfund og er efni hennar þarft innleg í umræðu dagsins því stundum leynist flagð undir fögru skinni.

En nú er komið að því sem öllu máli skiptir en það er að koma auga á samhengi hlutanna. Við Rúnar höfum aldrei heykst á því og komið því óbrjáluðu út til alþýðunnar.

Aftur hann snýr eftir töluvert hlé,

í atvinnurekstraskyni.

Ég játa það strax að járnkarl sé

í Jónasi Skaftasyni.

Rúnar vildi leggja enn frekari áherslu á upprisu Jónasar og kvað af munni fram þessa vísu:

Ljónið hefur lifnað við

og lætur í sér heyra.

Nú er úti um allan frið

Ei við segjum fleira

Í dag er Benediksmessa og páskatungl kviknar á morgun í suð suð vestri og ku það vera nokkuð gott í veðurfarslegu tilliti næstu dægrin. En Benedikt þessi sem þessi dagur er kenndur við er kallaður faðir klaustranna á Vesturlöndum. Ekki af því að hann hafi verið fyrsti munkurinn þar, heldur af því að hann skipulagði klausturlífið með reglum er hann samdi.Með öðrum orðum hann er líklega fyrsti reglumaðurinn í hinum vestræna heimi.

Blönduós, bærinn á bökkum Blöndu. Í vestrinu dvelja éljaskýin

Það fer líkast til ekki fram hjá neinum að sól hækkar á lofti. Dagurinn í dag er sá fyrsti á árinu sem er lengri en nóttin. Það gerist margt með hækkandi sól sem óþarfi er að kynna fyrir fólki sem komið er til vits og ára. En það svolítið merkilegt að gleði tilfinning  brýst fram hvert einasta vor. Er maður ekki orðinn vanur þessu, lærir maður aldrei neitt. Eftir vetur kemur vor, þannig er það og hefur alltaf verið en samt getum við ekki gleymt því að fagna þessum sjálfsagða hlut. Í framhaldi af þessum orðum má velta vöngum fram og til baka en niðurstaðan verður alltaf sú að það er dýrmætt að geta borið fögnuð í brjósti sér og taka með gleði því sem aftur kemur til baka. Að geta fagnað, glaðst er eitthvað sem er hverjum manni mikilvægt og er hornsteinninn í því að þrauka og vera til.

Á bak við lúna girðingu á bakka Blöndu leynist gamalt fallegt hús

Að taka með gleði því sem kemur til baka leiðir hugann að því að bráðum kemur Jónas Skafta aftur til baka á heimaslóðir eftir vetursetu í höfuðborginni. Með honum í för verður hópferðabifreiðin  "Ég er þessi Jónas" og skemmtisnekkjan Skafti Fanndal. Jónas ætlar að opna kaffihúsið sitt Ljón norðursins þann 1. apríl líkt og hann gerði í fyrra en sú breyting verður á rekstrinum að nú mun Jónas hafa mat á borðum.  En Jónas verður ekki sá eini sem snýr til baka frá vetrarstöðvunum því von er á aragrúa grágæsa á næstu dögum og svo öllum hinum farfuglunum koll af kolli.

En til að komast heim þarf Jónas ekki að aka yfir Blöndubrúna. Þessi 50 ára gamla brú sem jafnframt er fyrsta strengjasteypubrú landsins er orðin býsna lúin og segja gárungar sem þurfa að ganga yfir brúna að öruggast sé að vera í flotgalla. Ég þarf  að lágmarki  að fara 4. yfir brúna ýmist akandi eða gangandi. Alltaf anda ég léttar þegar ég er kominn yfir og þakka skaparanum  oftast fyrir það. Þó hér sé gáleysilega talað þá er í þessu alvara og um leið hvatning til þeirra sem málið varða að grípa nú til einhverra aðgerða.

Rúnar á afmæli í dag og hefur hann náð Davíð Oddssyni í aldri 64. árið í röð.  Rúnar var glaður og sólin tók að hella geislum sínum yfir okkur í bland við eldfjörugan polka frá Strákabandinu sem barst frá Súkkunni hans. En Rúnar var ekkert að láta afmælið trufla sig og gekk inn um dyrnar með frekar þunnan Gluggann.

Glugginn er sem sagt  kominn með sínar upplýsingar. Ég rek strax augun í það að Jóhannes og Sigrún hafa sett húsið á Blöndubyggðinni á sölulista hjá Domusgenginu. Þar sem ég veit að þau eiga annað hús í næsta nágreni þá eru þau ekkert á förum. En þetta hús sem þau hjón eru að selja er smekklega endurgert gamalt hús og lóðin sem fylgir  því er mjög snyrtileg. Ekki veit ég hvernig húsið er að innan en oft lýsa ytri aðstæður innra rými.

Barmur Fjallkonunnar er tilkomumikill. Hér má sjá Nautaþúfu  og gilið heitir Hjálpargil (myndin er tekin úr Sauðadal).  Nautaþúfa er talsvert utar en Jörundarfell svona u.þ.b milli Bjarnastaða og Hnausa úr Vatnsdalnum séð.
(Takk fyrir ábendinguna Sigga á Hjallalandi) 

USAH er 100 ára um þessar mundir og ætlar að halda upp á tímamótin og karlakór hreppsins sem ekki er til (Bólstaðarhlíðarhreppur) ætlar að vera með tónleika sem þeir kalla " Ég skal vaka í nótt" víðsvegar á Norðurlandi í vor. Þeir félagar gerðu víst góða ferð suður yfir heiðar síðla vetrar og komu margir til að hlýða á kórinn .

Rúnar Kristjánsson á Skagaströnd á öllum á óvart vísu vikunnar og yrkir bara laglega enda er Þórólfur kaupfélagsstjóri á Króknum víðsfjarri.

En nú er dagurinn lengri en nóttin og Rúnar á afmæli í dag og er hann um 14 árum eldri en brúin yfir Blöndu. Rúnar lítur mun betur út heldur en brúin og er ekki næstum því eins saman gengin og hún.

When I'm Sixty-Four er lag sem allir kannast við og ættu að raula með sjálfum sér, Rúnari og Bítlunum til heiðurs en samhengið gæti verið eitthvað á þessa leið og er af því tilefni boðið upp á nýsköpunarvísu.

Brúin er bækluð,

brátt kemur vor,

Rúnar á afmæli í dag.

Á þennan hátt verður stakan því tækluð

því "He is now just Sixty-Four".

Látum fylgja hér með enska þýðingu

The bridge is broken,
               soon come spring.
              Runar's birthday today.
              In this way, the poem will be performed,
              because he is 64 years.