Jón Sigurðsson

    "Helvíti eru pistlarnir að verða leiðinlegir hjá þér" sagði vertinn á Ljóninu við mig í gær. Ég svaraði af minni alkunnu hógværð "Ha, hvað meinarðu? " "Þú ert hættur að segja stríðsfréttir af Vesturbakkanum. Þetta er bara svona almennt snakk sem kemur frá þér núna" sagði Jónas til að skýra sitt mál betur. Ég reyndi að gera honum grein fyrir því að reyndum stríðsmönnum á vesturbakkanum hefði nú mislíkað skrif mín og hraunað yfir mig og þess vegna væri ég gætnari í skrifunum núna. Jónas átti ekki til eitt einasta orð og sagði að stríðfréttaritarar létu nú ekki valta yfir sig og segðu frá tíðindum meðan báðir fætur væru jafn langir. Eiginlega varð ég nú kjaftstopp við þessi snörpu orð hins marg reynda bardagamanns Jónasar á Ljóninu og get ég þakkað mínu einstaka jafnaðargeði og innri ró að ekki sáust nein merkjanleg ytri einkenni á mér.
    Eftir svona lífsreynslu neyðist maður til þess að leggja heilann í bleyti og reyna að kryfja málin á hlutlausan og yfirvegaðan hátt. "Er eitthvað til í því sem Jónas  lét frá sér fara" hugsaði ég með mér?  Síðast skrifaði ég um ruslagáma og Draugagilið, þar áður um stöðu mína innan veggja heimilisins og þar á undan um sundlaugina og Mumma meiriháttar. Í þessum síðustu pistlum er hvergi minnst á Jónas á Ljóninu, manninn sem ekki má nefna, Ívar Snorra, Frikka vert á Kiljunni, Stefán og Nonna hund svo einhverjir séu nefndir. Þetta er líkast til rétt hjá Jónasi því þar sem þessir einstaklingar koma ekki fyrir, er friður, dalalíf í sinni tærustu mynd.
    Ég gæti núna farið að skrifa stríðsfréttir af Vesturbakkanum og látið þar með undan þrýstingi aðgerðarsinna en það væri of einfaldur flótti frá stöðugleikasáttmála við sjálfan mig sem ég gerði fyrr í sumar. Ég gæti sagt frá samskiptum Jónasar við nýja slökkviliðsstjórann, bréfaskrifum hans til bæjarstjórnar og árás ferðamanna á Ljónið eldsnemma morguns fyrir nokkrum dögum sem og viðbrögðum lögreglu við þessari árás. Ekkert af þessu ætla ég að skrifa um að þessu sinni en það er ekki þar með sagt að ég renni ekki yfir þessi mál þegar fer að hausta. Sný ég mér nú á hina hliðina að hinu almenna snakki sem verður því miður með minna móti einfaldlega vegna þess að vertinn á Ljóninu hefur fengið svo mikið pláss í þessum skrifum.
    Raunar fékk ég um daginn til mín í heimsókn, mann sem hefur verið á hinum raunverulega Vesturbakka þar sem mun harðvítugri átök hafa átt sér stað. Hér á ég við Sigurð Hermannsson gæðadreng sem fæddur er á Aðalgötu 2 en býr nú í borginni Tyr í Líbanon og unir þar hag sínum vel. Hann sagði mér margar sögur frá sínum æskudögum fyrir innan á (Vesturbakkinn) og fór með nokkrar vísur eftir Ólaf í Forsæludal. Það er líkt með Sigga Hermanns og Jónasi vert að þeir hafa báðir gaman af stríðsfréttum af vesturbakka Blöndu en þeim verður ekki að ósk sinni að þessu sinni því nú ætla ég að tala lítilega um Carl Jularbo og Carnival Polka.
    
    Rúnar vinur minn ók um Aðalgötuna í gær og vildi svo skemmtilega til að dyrnar á Aðalgötu 8 stóðu upp á gátt og rúðan í Súkkunni hans Rúnars var líka niðri. Undir geislanum hjá Rúnari var enginn annar en Carl Jularbo og lék eldfjörugan polka sem eins og áður er getið heitir "Carnivals polka". Það er liðin nokkuð langur tími sem ég hef ekki heyrt hressilega harmonikkutóna hljóma úr geislaspilara Rúnars og það get ég sagt með sanni að þetta gladdi mig bara þó nokkuð. Þetta minnir mig bara á að það fer að styttast í það að Glugginn fari að koma aftur út eftir sumarfrí með sínar upplýsingar til alþýðunnar. 
    Reyndar var það annað sem ég tók eftir þegar ég fór yfir pistla (ekki písla) sögu mína sl. þrjár vikur en það er að ég hef ekki borið það við að yrkja. Trúlega skiptast þar menn (enn og aftur: konur eru líka menn) í tvo flokka líkt og með stríðsfréttaflutninginn, hvort það sé gott eða slæmt. En hvernig væri að enda þessi skrif á þessum nótum svona til þess að varðveita samhengi hlutanna:

Nú á mér dynja þau áhrínisorð
að upplýsa lýðin og bera á borð.
Átakasögur
og allskonar klögur
um ástir, örlög og mannorðsmorð.

    Rétt er að geta þess að eftir að ég lauk við að skrifa pistilinn þá komu þeir Rúnar og Carl Jularbo og léku af hjartans list Muckarpolka og ég lýg því ekki að þokan lét undan og sólin braust fram og skein á okkur og  Gullmerkið á Aðalgötu 2

    Allt er í heiminum hverfult, það er ekkert eilíft undir sólinni. Þetta sannaðist svo rækilega í gær þegar Draugagilið missti forræði sitt yfir ruslagámum bæjarins. Frá og með gærdeginum verður hægt að losa sig við sorp þrisvar í viku við Efstubrautina norðanverða. 
    Það er með örlitlum söknuði sem ég kveð Draugagilið því það á svo stóran sess í hjörtum okkar Blönduósinga. Í þessu gili sem kennt er við drauga hefur verið svo lengi sem ég man og menn mér eldri, verið hent sorpi bæjarbúa. Þarna hvílir gríðarlega mikil saga þéttbýlisins við botn Húnafjarðar. Þetta gil hefur verið uppspretta mikillar og frjórrar umræðu um allt milli himins og jarðar. Þetta gil hefur gleypt í sig allt sem við dauðlegir mennirnir höfum ekki viljað en það sem einn vill ekki, getur verið að öðrum gagnlegt. Draugagilið hefur verið gegn um tíðina, hinn stjórn- og stéttlausi skiftimarkaður. Veit ég til þess að margur maðurinn hefur eignast sitt fyrsta reiðhjól á þessum markaði. Eldhúsinnréttingar, barnavagnar, ísskápar, svo eitthvað sé nefnt hefur skipt um eigendur án nokkura afskifta eins né neins. Hinn frjálsi markaður í sinni fullkomnustu mynd heyrir nú sögunni til. 
  

    Þessir menn ásamt mörgum öðrum bera ábyrgð á því að Draugagilið hefur misst yfirráðin yfir ruslagámunum. Frá vinstri Ágúst Þór Bragason forseti bæjarstjórnar, Vilhelm Harðarson forstjóri sorpmála í A-Hún og bæjarstjórinn Arnar Þór Sævarsson. Litla stúlkan sem situr í fangi föðurs síns á hér engan hlut að máli 

 Draugagilið geymir margar sögur um að menn hafi verið hætt komnir við öflun nytja úr gámum. Legið hefur nærri að margreyndir sorpstarfsmenn hafi hvolft almúgafólki sem var við leit í gámum inn í sorphirðubíl og hefði þá ekki þurft að spyrja að leikslokum. 
    Í árdaga sorpsins í Draugagili geysuðu oft miklir eldar og ef vindar voru vestlægir fundu bæjarbúar reykinn af réttunum. 
    Draugagilið hefur verið þeim sem búa á Brekkunni eilíf uppspretta umræðu og hugmynda og má til gaman geta þess að þetta ágæta fólk á sinn eigin fána sem lýsti vel lífinu við rætur Draugagilsins. Núna er fánin ekki lengur tákn um misjafna tíma heldur minning um daga sem voru til muna frjálslegri, daga sem örvuðu öll skynfærin og komu íbúum í nánara samband við sveitarstjórnarmenn. Núna eru þeir dagar liðnir þegar allskonar efnisbútar skreyttu girðingar í nágreninu og núna skiptir vindáttin engu máli hvað lykt og skyggni varðar. 
    Það er ljóst að hér er stiklað á mjög stóru um sögu Draugagilsins en mér fannst full ástæða og raunar kurteisi að minnast þessa staðar sem líkast til hefur verið eitt mesta sameingartákn bæjarbúa í gegn um tíðina. 
    Við þessa breytingu á sorpmálum bæjarbúa verða mikil umskifti á lífi þeirra. Hér áður gat maður hvenær sem var farið með draslið úr bílskúrnum eða garðaúrganginn upp í Draugagil. Nú eru þeir dagar liðnir og þarf fólk frá og með gærdeginum að lúta stjórnvaldi Villa Harðar hvað þessi mál varðar. Nú þurfa menn að hugsa og muna að það er einungis þrisvar í viku sem maður ferðast með sorp og það bara síðdegis. 
    Blessuð sé minning Draugagilsins þar sem hrafnar, mávar og útsjónasamir einstaklingar áttu athvarf. En þar munu áfram vaxa bláber og hvergi er útsýnið yfir Húnaflóann og Strandir fegurra.

    Hann klikkar ekki hann Rúnar þó enginn sé Glugginn. Hann renndi hérna fram hjá  rétt áðan og "Söngfuglar svífa" hljómaði í flutningi karlakórsins Heimis út úr Súkkunni hans. Fuglar himinsins þögnuðu smá stund meðan kórinn söng og síðan var Rúnar horfinn og  söngfuglar götunnar hófu óðara upp raust sína. 
    Það styttist í Húnavökuna og mikil og góð stemning er að skapast í bænum. Menn eru hífðir upp í körfubílum til að festa upp veifur og borða í þeim litum sem einkenna hvert hverfi. Margir eru farnir að rifja upp gítargripin og heyrst hefur að H hljómurinn þvælist fyrir einhverjum og hyggjast margir grípa til þvergripsins neðarlega á gítarhálsinum til að kljúfa vandamálið.
    Íbúar eru hvattir til að setja upp skilti við hús sín með lagaheitum sem fræg voru á árunum 1980 - 1990. Ég stakk upp á því að lagatitillinn " sendu nú gullvagninn að sækja mig" yrði settur upp heima en varð í minnihluta. Þá stakk ég upp á "Braggablús" og var líka ofurliði borinn. Ætli " Jesú bróðir besti" verði ekki fyrir valinu því það lag er óháð tíma og rúmi og mjög umhverfisvænt.
    Við hjónin eigum von á öllum börnunum og barnabörnum um helgina þannig að sofið verður í hverju skoti og snætt af hverjum diski. Það er nokkuð ljóst að í mörg horn verður að líta og óvíst hvort mér auðnist að lesa Morgunblaðið mitt í ró og næði við morgunverðarborðið og líklega verða barnabörnin sest í húsbóndastólinn og yfirtekið sjóvarpið til að horfa á Bubbi byggir eða Spidermann. Já heimurinn á eftir að breytast mikið þessa helgi og þá kemur sér vel að vera margreyndur í geðprýði og gætilegu orðavali sem og mun hógværð mín og lítilæti koma sér einkar vel. 
    Það sjá það allir sem sjá vilja að það á eftir að reyna mikið á mig þessa helgi og ofan á allt þetta bætist ein brúðkaupsveisla og vígsla nýju sundlaugarinnar. Ég vona bara að börnin mín og þau barnabörn sem læs eru orðin reki augun í þetta og gefi mér þó ekki væri nema séns á Morgunblaðinu með morgunkaffinu. 
    Á sunnudaginn mun aftur færast ró yfir hið friðsæla heimili okkar hjóna og við munum veifa blessuðum börnunum , þakka þeim fyrir komuna og óska sem góðrar ferðar heim. Þetta minnir mig á sögu sem ég heyrði einu sinni og er um miðaldra finnsk hjón sem spurð voru hvaða jólaljós þeim þættu fallegust. "Það eru afturljósin á bílum barnanna þegar þau halda til síns heima eftir jólafrí" svöruðu þau án þess að hika. 
    Að þessu loknu get ég eiginlega ekkert annað sagt en að ég hlakka mikið til að fá allt mitt fólk í heimsókn um helgina og þakka Guði fyrir alla daga og eru sunnudagar þar ekki undanskildir. 
    Og svona að lokum þá get ég ekki annað en hrósað barnabörnunum mínum fyrir frammistöðuna í útvarpsauglýsinguni um Húnavöku. Þetta er bara snilld.

    Um oss næða vindar þessa dagana en það gerir bara ekkert til því góður blástur er eins og góð gróðraskúr, hreinsar andrúmsloftið. 
    Það verður ekki mikið ritað í dag því það er enginn Gluggi og að líkindum enginn Rúnar. Ég get þó alveg reiknað með því að hann aki hér fram hjá með rúðuna á Súkkunni niðurskrúfaða og láti Snevalsen með Harmonikkadrengene hljóma út yfir Aðalgötuna þrátt fyrir 12 metra vindhraða úr norðaustri.
    Það er til þess að gera lítið að frétta af Vesturbakkanum það ég veit en það veit hver maður að ég veit ekki allt. 
    Ég hef það á tilfinningunni að allt sé að gerast á Austurbakkanum eftir að sundlaugin var tekin í gagnið. Mummi yfir baðvörður segir að 7.000 manns hafi farið í sundlaugina þessar þrjár vikur sem hún hefur verið opin. Til gamans má geta þess að um 12.000 mans voru að heimsækja gömlu laugina á ári og eru þá taldir með nemendur í skólasundi. Það má með sanni segja að laugin hafi slegið í gegn. 
    Fyrst ég er farin að ræða um nýju laugina þá er gaman að geta þess að Mummi meiriháttar sem ég stundum kalla yfir baðvörð eða meinhorn er að standa sig í baðvarðarskýlinu, sundlaugarbakkanum og jafnvel ofan í lauginni. Það hefði verið hægt að spara mörg mælitæki í lauginni því Mummi er eins og syndandi sjálfvirkur sýru- og klórmælir og rándýrt hátalarakerfi hefði mátt spara að ósekju. Í stuttu máli: Mummi er meiriháttar.
    Eitt er það sem ástæða er til að minnast á en það er merking við Norðurlandsveg sem gefur til kynna að tjaldsvæði sé hér fyrir innan á eða á Vesturbakkanum eins og ég kýs stundum að kalla þetta svæði vestan Blöndu. Þetta merki veldur töluverðum ruglingi hjá ferðamönnum og þá sérstaklega erlendum en eins og þeir sem til þekkja þá er ekkert opinbert tjaldsvæði á Vesturbakkanum og þeir sem stjórna þessum málum hér í þessu bæjarfélagi ættu að sjá sóma sinn í því að koma þessum málum í lag. 
    En hvernig væri að róa sig aðeins niður í bæjarmálalegu tilliti og sjá hlutina í réttu samhengi og leyfa vindinum að halda sína leið suður á bóginn og undirbúa sig undir spennuþrunginn knattspyrnuleik milli Spánverja og Þjóðverja seinna í dag.

Seinna í dag mun ég stara á skjáinn
á sparkandi menn sem stíga á stráin.
En á þessarri stundu
léttur í lundu
sit ég hér einn og stari´ út í bláinn.