Já ! Hvað segir maður á svona degi þar sem lognið er allt um liggjandi og snjókornin hvít og hrein falla hljóðlaust til jarðar. Þessi sviðsmynd er eitthvað svo fullkomin fyrir þögnina og kjörin til að hvíla hugann. Þessi mikla kyrrð í upphafi dags er líka upphafið að miklum hreyfanleika og sönggleði æskunnar. Í dag er öskudagur (sníkjudýradagurinn), dagurinn þegar börnin fara dulbúin á milli stofnanna og fyrirtækja og syngja fyrir laun af ýmsu tagi.

Börnin mín Hjalti, Ásta Berglind og Einar Örn áttu stóran þátt í að gera afmælisdaginn minn ógleymanlegan. Hér flytja þau lagið "Það var ást þín" fyrir föður sinn og gesti í Ósbæ þann 18. febrúar

Fyrst ég er byrjaður að tala um daga þá er ekki úr vegi að minnast lítilega á daginn sem ég varð 60 ára. Sá dagur rann upp bjartur og fagur og stútfullur af óvæntum hlutum sem of langt mál væri upp að telja. Hafi ég ekki vitað það að ég ætti frábæra fjölskyldu þá fékk ég það rækilega staðfest þennan dag. Veislan um kvöldið var í mínum huga hreint út sagt stórkostleg og yndislegt að fá alla þessa vini og vandamenn í heimsókn og eiga með þeim ljúfa kvöldstund. 18. febrúar árið 2012 verður mér ætíð og ævinlega afar hjartfólgin.

Loksins kemur Rúnar og hefur í för með sér tónlist sem ég hef aldrei heyrt úr Súkkunni hans. "Þau heilla mig augun þín blá" barst yfir Aðalgötuna lag og texti eftir undirritaðan. Þetta er lag sem ég samdi um hana sonardóttur mína, Margréti Einarsdóttur. "Það er meira að segja harmonikka í laginu" sagði Rúnar glaður í bragði og stormaði inn í logninu með Gluggann.  Það er gaman að segja frá því að þessi sonardóttir mín var stödd á Aðalgötu 8 og heyrði þetta lag úr Súkkunni hans Rúnars með eigin eyrum og það sem skemmtilegra er að Rúnar hafði ekki hugmynd um að lagið væri um hana.  Rúnar var varla sestur í hornið sitt þegar að síminn hringdi. "Komdu blessaður og takk fyrir síðast" heyrðist úr símanum og kenndi ég þarna strax aðal stríðsmanninn á Vesturbakkanum Jónas Skaftason. "Takk sömuleiðis" svaraði ég að bragði og síðan skiptumst við á fréttum svona eins og gengur. Ég sagði honum að Rúnar væri kominn með Gluggann og við sætum og reyndum að efla andann fyrir hinn vikulega pistill. "Ég bið að heilsa Rúnari"  sagði Jónas og bætti við "vertu svo blessaður".

Í dag er öskudagur og þá fara börnin á milli stofnanna og fyrirtækja og syngja fyrir laun

Glugginn er er kominn og er hann ívið þykkari en síðast og er það vel. Það ber merki um að eitthvað meira sé um að vera. Það er verið að opna nýtt bifreiðaverkstæði og Héraðshælið leitar að nýjum móttökuritara.  "Er Sigrún Kristófers að hætta?" spurði ég Rúnar með nokkrum alvöruþunga. "Nei, ekki hef ég heyrt það" svaraði Rúnar brúnaþungur og hélt áfram að fletta Glugganum.

Vísa vikunnar er eins og við Rúnar höfum svo margoft sagt "aldrei þessu vant"  eftir Rúnar Kristjánsson á Skagaströnd (takk Rúnar fyrir hlý ljóðræn orð í minn garð). Það sem einkennir Rúnar á Skagaströnd er að hann situr sjaldnast á sér og setur ýmislegt skáldlegt í letur hvort sem um er að ræða sumar eða vetur. Að þessu sinni veltir Rúnar fyrir sér öllum setrum sem komið hefur verið á laggirnar og segir í lokin að hver stofnar  setur sem betur getur.

Nú er komið að því dásamlega við þennan pistil sem sumir bíða spenntir eftir en það er að honum ljúki með hinu þaulhugsaða samhengi hlutanna.

Á öskudegi æskublóminn  safnar

öllu því sem ærlegt bragð er að.

Af  ljósastaurum  líta á þau hrafnar

sem lifa af því sem fellur hverjum stað.

Við stöndum á hverjum degi frammi fyrir þeirri spurningu hvort það komi lífinu og tilverunni betur að þegja eða segja frá. Veldur hver á heldur og einhvern veginn læðist að mér sá grunur að hver sé sinnar gæfu smiður í þessum efnum sem og svo mörgum öðrum. Að ætla að koma með einhverjar algildar reglur í þessu er líkast því að taka sér alræðisvald og þykjast vita allt. Ég er þeirrar gæfu aðnjótandi að gæfan hefur hreinlega lagt mig í einelti. Þið takið eftir því að þessi síðasta setning er jákvæð lýsing á neikvæðu fyrirbrigði. Ég spyr nú eins og Adolf Ingi gerði á sínum tíma þegar íþróttamaður ársins sýndi frábæra varnartilburði í handboltaleik við Pólverja. " Hvaðan kom hann, hver er hann, hvert er hann að fara?" Þessum spurningum hvað mig varðar get ég svarað persónulega og "prívat".

Það er mjög líklegt að fyrsta lag sem mér hafi borist til eyrna í þessum heimi hafi verið lag Sigfúsar Halldórssonar "Litla flugan".  Þetta segi ég vegna þess að lagið var frumflutt í útvarpi þann 17. febrúar 1952 og daginn eftir var það á allra vörum. Það er mjög líklegt að móðir mín hafi raulað litlu fluguna líkt og aðrir landsmenn um leið og hún vaggaði nýfæddum  18 marka syni sínum þann 18. febrúar 1952. Ég kom sem sagt í heiminn um svipað leyti og "litla flugan" og það þykir mér vænt um. Elísabet Englandsdrottning komst til valda um svipað leyti og er hún enn við völd. Þannig er nú það, maður er næstum því búinn að lifa í 21.915 daga og er það bara all nokkuð.

Grágæsirnar 3 sem hafa verið hér í vetur rétt fyrir neðan Vegamót. Myndin er tekin fyrir nokkrum dögum.

Það er alltaf þannig að eitthvað hendir sérhvern mann á lífsgöngunni. Ævispor manna eru margvísleg og misjafnt sem á þá er lagt og hvernig þeir rísa undir því að vera ófullkominn manneskja í óræðum heimi. Líf mitt hefur að flestu leyti verið mér gott eins og komið hefur fram og skilað mér góðri konu, þremur farsælum börnum og fimm mannvænlegum barnabörnum (þið skuluð ekki láta ykkur detta í hug að ég hafi gleymt tengdabörnum mínum). Eins og fram hefur komið þá hófst þetta allt þann 18. febrúar 1952 í Reykjavík og sleit ég barnskónum í ævintýrum og öryggi í Laugarneshverfinu. Ég man ekki eftir öðru en sólskini og blíðu á mínum fyrstu uppvaxtarárum.   "Ekkert er fegurra en vorkvöld í Reykjavík" söng Ragnar Bjarnason áðan og það hélt ég líka lengi vel eða alveg þangað til ég settist að við botn Húnafjarðar seint á síðustu öld. Eftir að ég flutti úr Laugarneshverfinu og komst í kynni við Einar Má Guðmundsson (skáld), Jón Baldursson (Bermúdaskálin) og fleiri snillinga í Heimunum breytist veröldin töluvert. Þeir sem lesa "Engla Alheimsins" og "Vængjaslátt í þakrennum" geta skyggnst inn í þessa veröld.  Þetta voru skemmtilegir tímar og Hálogaland var nafli alheimsins á laugardögum yfir vetramánuðina. Rétt við Hálogaland var Teitssjoppa og þangað var fjölmennt eftir handboltaleiki og kom fyrir að þekkt persóna í Reykjavík hann "Dalli dómari" liti þar inn. Einhverju sinni fannst Teiti sjoppueiganda Dalli nokkuð ódæll og hringdi í Gest umsjónarmann á Hálogalandi og bað hann að koma vitinu fyrir Dalla. Gestur kom og áður en hann náði að segja orð sagði Dalli að bragði: "Enginn er verstur en einn er bestur, það er Gestur. Málið var leyst.

Bjarki á Breiðavaði í hlutverki Magnúsar á Hnjúki á Hreppblótinu um helgina. Magnús hélt um tíma að þetta væri hann sjálfur

Svo gerðist eitt af öðru. Ég kláraði námið á Hvanneyri, gifti mig og fékk vinnu hjá Búnaðarsambandi A-Hún. Fertugsafmælið hélt ég á Borgarspítalanum því Camelinn hafði náð að stífla nokkrar mikilvægar kransæðar en heim komst ég og bara déskoti brattur þangað til frönsk járnbrautarlest hreif mig með sér í lok ágúst 1999. Þetta óhapp tafði mig svolítið í 4 mánuði eða svo. En ég er líklega eini Íslendingurinn sem til Parísar hefur komið sem ekki hefur séð Effelturninn en ég sá Notre Dam kirkjunna og heyrði í hringjaranum á klukkutíma fresti í ellefu daga. Að öðru leiti er ég bara nokkuð góður þó svo hjarta mitt hafi fyrir sex árum aðeins ruglast í ríminu og talið það eðlilegt að slá 240 slög á mínútu í hvíld. Þetta uppátæki hjartans tafði mig í nokkrar vikur en í dag er ég þó ég segi sjálfur frá, til þess að gera dagfarsprúður maður í ágætis málum á áliðnu æviskeiði. Svona er ævisaga mín í stuttu máli og hér aðeins sögð vegna  tímamóta í mínu lífi.

Viðbragsaðilar á ferð um Aðalgötuna sl. föstudag. Þeir hafa reynst mér vel         

Það var enginn Rúnar sem kom með Gluggann, a.m.k. sá ég hann ekki. Glugginn hékk bara á hurðarhúninum einmanna og umkomulaus. Það fylgdu honum engir harmonikkutónar, hann bara kom, andlaus og hefðbundinn. Já Glugginn er hefðbundinn nema að því leyti að hann er aðeins þykkari en sá sem kom fyrir viku.  Er þar einkum fyrir að þakka að nú er að renna upp tími aðalfunda hina ýmsu félaga. Einnig er vert að geta þess að Hrafnhildur Pálma í Bæjarblóminu minnir á konudaginn.

Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir hinn dularfulla E.L sem við Rúnar höldum að sé Eysteinn Lárusson án þess þó að vita það. "Yfir landi liggur föl/lengi andar vetur" segir E.L. Grun hef ég um að þessi vísa hafi verið ort í janúar þegar snjór var yfir öllu. Yfir landi hvílir lægð/í lofti vorið leynist, hefði betur átt við þessa dagana því lægðagangur er mikill og hitinn í loftinu er óvenju hár miðað við árstíma.

Samhengið er að þessu sinni sjálfhverft og er eitthvað á þessa leið:

Misjöfn er gatan og glóran,

glímt hef við ólíkan mórann.

Af þessu má sjá

sem vel að því gá

að seig er í kallinum tóran.

"Horfum beint fram og berum höfuðið hátt" sagði hinn ágæti morgunleikfimikennari Halldóra Björnsdóttir og bætti við "drögum djúpt inn andann og andið rólega frá ykkur". Ég hlýddi Halldóru, aldrei þessu vant og bara við það að draga andann djúpt og anda rólega frá sér er góð æfing. Það er eins og það losni um eitthvað í sálinni og augun opnast betur. Bara við það að anda  djúpt varð til þess að ég skrifaði þessar línur. Bara við það að draga andann nokkrum sinnum djúpt og telja upp að tíu hefur bjargað mörgum manninum og leyst ýmis mál. Takk Halldóra fyrir að benda mér á þessa einföldu aðferð til að rækta líkama og sál. Nú dreg ég andann djúpt og leiði hugann að Vesturbakkanum.

Það er dálítið af skarfi við botn Húnafjarðar

Það eina sem maður verður virkilega var við á Vesturbakkanum þessa dagana er vindurinn sem æðir úr suðri. Reyndar sá ég Friðrik á Kiljunni hvíla lúin bein sem og hundinn sinn á steinbekknum á horninu á Aðalgötu og Brimslóðinni í hádeginu í gær. Þetta er ekki í frásögur færandi nema fyrir það að Friðrik var íklæddur stutterma bol og vindhraðinn var einhversstaðar á bilinu 15 metrar á sekúndu  en reyndar var hitinn um sjö gráður.  Ef ég hefði ekki verið búinn að horfa á þáttinn um mannslíkamann í sjónvarpinu þá hefði ég rekið upp mun stærri augu því þar sá ég einn mann synda í ísköldu vatni í 15 mínútur og annan synda í 9 mínútur án súrefnis undir yfirborði sjávar. Þegar betur er að gáð þá hefði ég ekkert þurft að horfa á sjónvarpið til að uppgötva hina fjölþættu hæfileika mannsins til að laga sig að hinum margbreytilegu aðstæðum í heiminum. Nægir að nefna hann  Wayne frá Tasmaníu sem svaf eina nótt á tjaldsvæðinu fyrir jól í 10 gráðu frosti. Ekki má heldur gleyma Nýsjálendingunum, sérstaklega frumbyggjunum sem voru hér í sláturtíðinni og örkuðu um götur bæjarins berleggjaðir í hnésíðum buxum, sama hvernig viðraði.

Ég heyrði í Stefáni Hermannssyni sem lengi bjó á hæðinni fyrir ofan mig á Aðalgötu 8 í morgun. Við áttum gott spjall og lét hann bara nokkuð vel af sér í höfuðborginni. Ég spurði hann um nafna minn hund og sagði Stefán að hann væri í góðum höndum í Keflavíkurhluta Reykjanesbæjar. Nonni hundur er núna í lögsagnarumdæmi Árna Sigfússonar og elst upp með tveimur öðrum hundum. Nonni er sem sagt hamingjusamur og Stefán sáttur, það er bara heilmikið. Ég segi það satt að mér fannst gott að fá þetta símtal og fá fréttir af þessum gömlu nágrönnum og lífsgöngu þeirra.

Rúnar kom ekki með Gluggann í dag því hann þurfti að skreppa á Krókinn og sækja bílinn sinn á verkstæði KS. Í hans stað kom Ólafur Þorsteinsson Gluggamaður sem um margt er ólíkur Rúnari. Óla fylgdi engin tónlist heldur niður af fræðsluþætti á Rás 1. Það er í sjálfu sér allt í lagi að breyta um á miðvikudögum og hvíla sig svolítið á Strákabandinu og öllum hinum harmonikkuleikurum. Það verður bara skemmtilegra að fá að heyra í þeim næsta miðvikudag.

Horft í suðvestur frá Blönduósi og blasir við Borgarvirki og Vatnsnesfjöll handan við helkaldar bárur Húnafjarðar

Glugginn er mættur í hús og svona heldur rýr í roðinu og er þá vægt til orða tekið. Domus gengið er á sínum stað og auglýsir tvær húseignir til sölu. Ég sakna svolítið gömlu auglýsinganna frá genginu t.d. þegar þau birtu mynd af Ólöfu Pálma í strápilsi á Selvíkurströnd. Það eru svona auglýsingar sem selja! Viðbragðsaðilar auglýsa líka í Glugganum. Viðbragsaðilar er samnefnari fyrir alla þá sem eru í viðbragðsstöðu þegar vá ber að höndum. Ódýri WC pappírinn frá Hvöt er líka áberandi á Gluggapappírnum líkt og vísa vikunnar sem að þessu sinni er eftir Rúnar Skagastrandarrýni Kristjánsson. Við Sólheima-Rúnar veltum því fyrir okkur í síðasta pistli hvort Skagastrandar- Rúnar myndi ekki yrkja í næsta Glugga um hitaveituna sem á að leggja til Skagastrandar. Og sjá sú spá rættist:

Þó að heitur hamist sjálfur

höfuð sveitar kórallinn.

Sér ei fleytir hærra en hálfur

hitaveitu mórallinn !

Það er bara eitt í þessari vísu sem ég er ekki "brandsjúr" á ; hver er  Höfuðsveitarkórallinn sem kemst ekki í hálfkvisti við hitaveitumóralinn. Eru einhverjir Kalkhúnar (sjá færslu 14/12 2011) á ferðinni.

Spákonufellið rís tignarlegt austan við Skagaströnd en þangað mun heitt vatn bráðlega renna í gegn um Blönduós

"Nú dreg ég andann djúpt" kemur fyrir í upphafi þessa pistils og þessa setningu greip Sólheima-Rúnar á lofti þegar ég greindi honum frá innihaldinu í símanum. Við vorum sammála að þetta gæti verið upphafið að sálmi og veðruðumst upp.

Nú dreg ég andann djúpt

Drottinn minn svo ljúft.

Svo líður andinn út

með ergelsi og sút.

Morgunljóst! Þessi sálmur nær vel utan um samhengi hlutanna að þessu sinni.

Það er með hreinum ólíkindum að þessi dagasnauði nýbyrjaði mánuður eigi sér 5 miðvikudaga en þetta er staðreynd sem ekki verður umflúinn og engin ástæða til að hafa um það fleiri orð.

Í gær ók ég sem leið lá til Reykjavíkur og heim aftur. Ástæða suðurfarar var sú að kominn var tími til að hlusta á hjarta mitt. Ég lét sem sagt hjarta ráða för. Í stuttu máli þá sagði hjartað frá hverri einustu mínútu í lífi mínu síðustu þrjá mánuði , þ.e.a.s. yfir svartasta skammdegið og hafði yfir engu að kvarta, það er kraftaverk.

 

        Síðast liðnir sjö dagar hafa verið verið viðburðaríkir en svo til allir þeir viðburðir hafa verið annarsstaðar en á Vesturbakkanum. Ég hef ekki heyrt í Jónasi á Ljóninu og Svenna kirkjueiganda Sveins með smáhundana sína þrjá hef ég bara séð tilsýndar. Í þessum skrifuðu orðum birtist Sveinn í dyragættinni og inn stormuðu Sveinn og hundarnir þrír. Þetta varð bara svona komdu sæll og vertu blessaður því síminn hringdi og veraldarvafstrið kallaði.  Ívar Snorra hef ég ekki séð nema mánudaginn eftir leiksigurinn á þorrablótinu. Reyndar sá ég hann á mánudaginn, eitthvað vera að stússast í kringum Kiljusnekkjuna en það er svo sem ekkert í frásögur færandi þar sem Ívar er sjómaður dáðadrengur og honum eðlislægt að laðast að sjófærum skipum.

Rúnar er kominn með Gluggann á þessum milda og rólega miðvikudegi. Sólin lýsti upp húsin í Aðalgötunni en það kom engin tónlist úr Súkkunni.  Rúnar snarast út úr bifreiðinni og  ég sé það strax að ekki er allt með felldu og það kom í ljós að það var rétt mat. Við Rúnar ræddum vandann sem  hann var í og komumst fljótt að því að hann væri vel yfirstíganlegur og það get ég sagt með sanni sem sólin á himninum skín að hann fór frá mér miklu sáttari við tilveruna. Lífið er ekki alltaf hnökralaust en áfram höldum við þó. Bara svo það valdi ekki misskilningi þá bakkaði minn ágæti félagi á bifreið sem einhver Egill var á. Og það merkilega við þetta þegar Rúnar pantaði tíma fyrir bílinn sinn í tjónaskoðun þá var maður að nafni Egill  sem ætlar að þjóna Rúnari. Þetta er svona lítil Egilssaga.

    

        Glugginn er kominn og er þar greint frá Hreppaþorrablótinu,  fósturtalningum í ám og að sjálfsögðu er líka minnt á ódýra WC pappírinn frá Hvöt. Reyndar er einnig sagt frá karli sem fluttist ungur maður á Blönduós. Þessi karl er ég sjálfur og með tilvist minni í Glugganum er ég að greina vinum og vandamönnum frá því að senn eru liðin 60 ár frá því ég kom í þessa fjölbreyttu veröld. Konan vildi segja frá þessu í Glugganum svo hann (þ.e. Glugginn) væri ekki eins rýr í roðinu. Án mín hefði Glugginn orðið óttalegt þunnildi.

Vísa vikunnar í Glugganum er að þessu sinni aldrei þessu vant eftir  stórskáldið á Skagaströnd, Rúnar Kristjánsson og er svona:

Blönduósinga best ég þekki

bjartsýna á lífsins ferð.

Þó þeir reyndar þoli ekki

þjóðhagslega vegagerð.

Nú bíð ég spenntur eftir því að hann yrki um hitaveituna sem á að koma til Skagastrandar  með viðkomu á Blönduósi.  Einhverjir útreikningar sýna að þessi hitaveita sé ekki þjóðhagsleg en komi íbúum  bara nokkuð vel.

En Rúnar er farinn frá mér, reyndar með góðfúslegu leyfi um að þurfa ekkert að hugsa um samhengi hlutanna á þessum dulmagnaða miðvikudegi. Nú sit ég einn frammi fyrir skjánum og þarf að koma auga samhengið á þessum  samhengislausa miðvikudegi:

Skugga maður sérhver ber,

samvisku og flæðisker.

í Glugganum mín getið er

gráleitum sem hver einn sér.

Í dag er Pálsmessa þar sem veður skiptir  miklu máli , jafnt hér á landi sem annarsstaðar.

Ef heiðríkt er og himinn klár
á helga Pálus messu,
mun þá verða mjög gott ár
maður upp frá þessu.

(Höf. ókunnur)

         Á Blönduósi byrjaði dagurinn með snjókomu og hægum vindi frá suðaustri. Löngum var reynt að ráða í veðurlag þennan dag og nema af því lærdóm um framhald vetrar eða komandi sumar. Hið sama gildir um marga forna messudaga, eins og til dæmis Kyndilmessu (2.febrúar), Höfuðdag (29.ágúst) og Egedius (1.september). Þannig að ef þessi dagur klikkar í veðurfarslegu tilliti þá er bara að bíða fram á annan dag febrúarmánaðar. Þjóðsögur benda til þes að víða hafi verið venja að gefa hröfnunum eitthvað gott í gogginn á Pálsmessu, en bændur töldu að hrafnar minntust þeirra sem gerðu þeim vel til og létu því lömb þeirra í friði þótt veikbyggð væru. Sunnar í álfunni merkir Pálsmessa að veturinn sé hálfnaður

Húsið hans Halls og Elínar séð frá Bakkastíg

Þorrablót Vöku var haldið um síðustu helgi. Þar fór allt hið besta fram. Matur góður og skemmtiatriði þóttu takast vel.  Það fór sem mig grunaði  að Vesturbakkabúar þar með talinn Jónas á Ljóninu fengu sinn skammt. Það var félagi hans og nágrani Ívar Snorri sem fór með hlutverk Jónasar. Ívari tókst vel upp í hlutverkinu, skilaði allri hegðun hið besta þannig að aldrei var vafi að um Jónas væri að ræða. En þar sem Ívar er örlítið smávaxnari maður en Jónas og auk þess holdskarpari í vöngum þá fannst mér hárið og skeggið taka helst til of mikið pláss á andlitinu. Þetta var svona líkast því að simpansi væri að gægjast út út þykku skógarrjóðri.  Kiljumenn fengu líka sitt og leikarar þóttu skila þeim Friðriki og Jóni vel til áhorfenda.

Þá er Rúnar blessaður mættur og með honum á tónlistarsviðinu í för eru hin geðþekku Therése og Peter harmonikkuleikarar með sinn "Marsch pannkaka" disk. Tónlistin sem blandaðist hríðargarginu í Aðalgötunni  og ber nafnið "polka variata" var ef satt skal segja mun hlýlegri en veðrið . Já, Pálsmessuveðrið er ekki það sem óskað var eftir en við því er lítið að gera og við Rúnar verðum víst að taka því líkt og aðrir.  

En Glugginn er kominn og þar er ýmsan fróðleik að finna eins og venjulega. Kynningarfundir og því um líkt er nokkuð fyrirferðamikið  í auglýsingablaðinu að þessu sinni. Sú auglýsing sem ég staldraði lengst við var "Köttur í óskilum ! Lítill köttur, dökkbröndótturmeð hvítt nef er í óskilum á Fornastöðum." Hvað er verra en vera týndur um miðjan vetur en það er þó huggun harmi gegn að kötturinn er ekki týndari en það að hann er fundinn en umsjónamenn kattarins vita það ekki. Vonandi lesa þeir Gluggann svo kötturinn komist til sín heima og færi gleði í hjörtu þeirra sem sakna.

          Vísa vikunnar er enn og aftur á sínum stað og er að þessu sinn eftir Rúnar stórskáld á Skagaströnd  og fjallar um sérstakar matarvenjur landans á þorranum.

Mikill fögnuður var á Vesturbakkanum eftir frækilega framgöngu Ívars Snorra í hlutverki Jónasar á Ljóninu  og Friðriks á Kiljunni

Þorrinn er genginn í garð og Ívar Snorri ásamt öðum félögum úr Leikfélaginu "brilleruðu á Þorrablótinu. En hvar var liggur samhengið í dag, það er okkur Rúnari í Lindarbrekku 1 ætlað að finna.

Upplit var mikið á Ívari Snorra,

eldhress, brattur, var ekkert að korra

Nema´ er Frikka hann tók

og Ljónið svo skók.

Svona er lífið hjá okkur á þorra.

Það var dimmt og það var hvasst í byrjun þessa miðvikudags. Hitinn hangir núna rétt fyrir ofan núllið og gerir sig ekki líklegan að komast neitt hærra. Gærdagurinn var fallegur og sólin náði að baða öll húsin á austubakkanum og húsmæna í gamla bænum. Smátt og smátt gægist sólin lengra og lengra ofan í gamla bæjarhlutann og skyldi engan undra því hún er á uppleið.

Dagarnir á milli nýárs og þorrablóta eru svona dagar sem lítið láta yfir sér nema hjá þeim sem strengdu áramótaheit. En núna fer að styttast í fyrsta þorrablótið og Jónas Skafta hringdi í mig í gær og hafði fyrir því áræðanlegar heimildir að hann yrði tekinn fyrir þá blótinu. "Þó það nú væri" varð mér á orði "annað væri bara stílbrot eða í versta falli klúður" . Leikfélagið á svo gott "Jónasaroutfit" (á góðri íslensku Jónasargerfi); gerfi sem saman stendur af yndislega neonljógrænum íþróttagalla , ljógrárri síðhærðri hárkollu og yfirskeggi í sama lit. Þessi persónugjörningur er svo trúverðugur að margir halda að þarna fari Jónas sjálfur.   Jónas sagði mér að Ívar Snorri (sægreifinn) gengdi stóru hlutverki í skemmtinefndinni. Þessi uppljóstrun Jónasar segir mér bara eitt að persónugreining á Jónasi verður góð því fáir þekkja betur til Jónasar en Ívar Snorri, hann er hreinlega sérfræðingur í honum.

Ég er að velta því fyrir mér hverjum fleiri verði sýnd virðing af leikfélaginu á þorrablótinu. Ég sé fyrir mér Lárus Björgvin á á tali við ætlaðan Tansaníubúa í niðamyrkri á tjaldsvæðinu í brunagaddi í nóvember. Reyndar var maðurinn frá Tasmaníu en það er erfitt að greina í frosti og niðamyrkri. Ég sé fyrir mér Mumma Haralds standa í strandvarðarbúrinu með gjallarhorn og kenna Húnvetningum og gestum einfaldar umgengnisvenjur á baðstað. Reyndar læra mun fleiri en sundlaugargestir þessar reglur því þær berast yfir bæinn og fer þá svolítið eftir vindátt hverjir læra hverju sinni. Ég sé fyrir mér fleiri en suma hef ég lofað að nefna ekki á nafn og gerir það mér svolítið erfitt fyrir í atburðalýsingum á Vesturbakkanum. En leikfélaginu ætti að vera í lófa lagið að afgreiða málið því ekki veit ég til þess að það sé bundið neinum trúnaði við einn eða neinn nema þá þorrablótsgesti.

Grágæsirnar á Buddutúni. Myndin er dálítið óskýr svona eins og myndasmiðurinn en gæsirnar eru þrjár

Ég heyrði í útvarpinu áðan að sjaldan eða aldrei hefði verið eins blómlegt fuglalíf á Breiðafirði á þessum árstíma. Hér norður við botn Húnafjarðar finnast líka ýmsir fuglar í svartasta skammdeginu. Á túninu fyrir sunnan við hann Ragnar Þórarinsson má stundum sjá tvær grágæsir en þær voru lengi vel þrjár framan af vetri. Reyndar fór ég í smá bíltúr eftir hádegið og rakst þá á 3 grágæsir í kvosinni sunnan við Buddutún og voru þær bara bragglegar.

Hrafninn er að allt árið og er ótrúlega seigur að bjarga sér

Aldrei þessu vant þurfti Rúnar að bíða eftir mér. Skýringin var einföld því ég var að leita að gæsum sunnan við Héraðshælið eins og fyrr greinir. En ég náði í tæka tíð og líkt og fyrir viku þá var Gylfi Ægison undir geislanum í Súkkunni og hljómaði "Gústi Guðsmaður" um alla Aðalgötuna og lýsti upp skammdegið. Já Rúnar er kominn með Gluggann sem segir frá þorrablótum í bak og í fyrir.

Nýja hársnyrtistofan sem áður hét Flix heitir núna "gæjar og píur". Klósettpappírinn frá Hvöt hefur aldri skipað jafn háann sess hjá Glugganum og í dag. Opna Gluganns er lögð undir rúllurnar og lakkrísinn  og er auglýsingin þó aðeins ein síða en staðsett á miðri opnunni. Algjör nýjung hjá þeim Óla og Hédda og alveg hreint "brilliant".

Vísa vikunnar er eftir einhvern sem kallar sig E.L. Við Rúnar lágum lengi yfir þessari skammstöfun og datt okkur helst í hug að þetta væri Eysteinn Lárusson íþróttagúru bæjarins.  Fjallar vísan um brjóstafyllinu og þar sem knattspyrnumönnum er mikilvægt að taka boltann á brjóstið til að hafa gott vald á honum finnst okkur Eysteinn líklegur höfundur. Eins er það hversu gott pláss auglýsingin frá Hvöt fékk þá getur ekki annað verið en vísan sé eftir Eystein.

En hætta ber hverjum leik þá hæst hann stendur og nú er ekkert annað eftir en að höndla hið ómótstæðilega samhengi.

Á blótinu Ljónið mun burðarverk leika,

baráttujaxl með alvöruþunga.

Um sviðið á eftir, svipminni reika,

snæðum í lokin súra hrútspunga.  

Þegar veður eru válynd þá er gott að eiga þess kost að dvelja í góðu skjóli, þurfa ekki að fara neitt og hafa afsökun fyrir því að gera ekki neitt. Þá er gott að setjast niður og renna í gegnum gömlu dagbækurnar og rifja upp liðna tíð. Ekki er ætlunin að tína hér eitthvað sérstakt til annað en það að stílabók og penni geta gert kraftaverk. Þetta sannaðist best hjá mér þegar ég dvaldi í 11 daga á spítala Guðs Parísar í lok ágúst 1999. Eftir að hafa stöðvað járnbrautarlest með því að bregða mér milli brautarpalls og lestar var ég fluttur á spítala með brotin rifbein og samfallið lunga. Það er óþarfi að segja frá því að þarna hef ég líklega komist einna næst Guði mínum en aftur að pennanum og stílabókinni. Það fyrsta sem ég bað konuna um sem bjargaði veröldinni á þessum tímamótum, sem sagt konunni minni, var penni og stílabók. Í þessa bók sem "litli prinsinn" skreytti kápuna, færði ég í letur flest allt sem á dagana dreif. Ég mundi ekki nöfnin á öllu hjúkrunarfólkinu sem á vegi mínum varð en ég gat tengt það persónum heima, annaðhvort eftir framkomu eða útliti.   En þessi bók og penni var mikil sáluhjálp;  ég gat skrifað mig frá áfallinu, frá hinum "rómaða" franska spítalamat, að höltu dúfunni á spítalalóðinni.  Ég segi það satt að þegar fram var borinn matur á stálfati með kúptu loki úr sama efni og við blasti þegar lokinu var lyft, fuglslæri, þá var mér hugsað til höltu dúfunnar. En eftir stendur að ég er líkast til eini Íslendingurinn sem komið hefur til Parísar sem ekki hefur séð Effelturninn. Þetta sem hér að framan er ritað er veðrinu að kenna, ekki mér.

Rúnar kom með Gluggann eins og hann gerir venjulega á miðvikudögum og honum fylgdu harmonikkutónar eins og venjulega

Í morgun gerðist það sem ekki hefur gerst í vetur. Morgunblaðið var ekki komið í hús áður en ég hélt til vinnu. Allt í einu var kominn upp sú staða sem ég hef ekki oft þurft að glíma við. Hvað á ég eiginlega að gera meðan ég sötra teið og japla á rúgbrauðinu með skólaostinum? Ég fékk létt fráhvarfeinkenni; greip í Sunnudagsmoggann og var farin að lesa þar ýmislegt sem mér myndi aldrei til hugar koma að lesa við venjulegar kringumstæður. Þegar ég var búinn að fara aftur yfir það sem ég les alltaf eins og Reykjavíkurbréfið þá fór ég að lesa um íslenska konu sem farið hafði til S-Afríku, New York og Ítalíu og var í sambandi með ítölskum metsöluhöfundi, manni sem hún vissi ekki að var frægur þegar hún kynntist honum. Þegar ég var að hengja utan á mig vetrarklæðnaðinn fór ég að velta því fyrir mér af hverju Morgunblaðið hefði ekki komið um sexleitið. Erlendur G. Eysteinsson og hans ágæta kona Helga Búadóttir hafa staðið sig einstaklega vel að koma blaðinu til áskifenda undangengin ár. Hvað hafði tafið för þeirra? Reyndar varð Erlendur áttræður í gær og gæti hugsanlega verið þreyttur í morgun eftir afmælisveisluna. Nei, Elli lætur ekki eina afmælisveislu slá sig út af laginu enda kom það á daginn því vita kolófært var á vegum milli höfuðborgar og landsbyggðar í gær og nótt og það var að sjálfsögðu skýringin. Það að Morgunblaðið hafi ekki komist til skila er einfaldlega sönnun þess að veðrið hafi verið afspyrnu slæmt.

Pósturinn hún Anna Aspar kom með póstinn eins og hún gerir daglega og rann á harmonikkutónana

Jónas Skaftason kom norður um daginn en stoppaði stutt. Hann sagði mér að hann ætti áheyrnartíma í Innanríkisráðuneytinu í þessari viku. Það var asi á Jónasi svo lítið annað fór á milli okkar annað en komdu sæll, gleðilegt ár og vertu blessaður.  Þetta er í sjálfu sér alveg nóg og allt sem segja þarf í mannlegum samskiptum; sæll, gleðilegt og blessaður. Margir hafa sagt meira en uppskorið misskilning og tóm vandræði. Semsagt, Jónas kom og Jónas fór og kisan hans Bella var hamingjusöm í tvo daga.

Fallerí, fallera hljómaði úr Súkkunni hans Rúnars á stilltum og björtum miðvikudegi. Þessir töfrandi harmonikkutónar úr smiðju Gylfa Ægissonar náðu eyrum Önnu Aspar póstmanns og áður en Rúnar vissi af var hann farinn að dansa við póstinn Önnu. Þetta var gleðistund í Aðalgötunni; að sjá tvo dansandi útburði báða af Tröllatunguætt, er einstök upplifun, jafnast á við norðurljósinn. Að dansi loknum skiptust þau á útburði. Anna fékk Gluggann og Rúnar fékk póstinn sinn sem hann reyndar gleymdi hjá mér en sótti rétt í þessu.

Pósturinn Anna og Gluggaútburðurinn Rúnar bæði af Tröllatunguætt hringsnerust af gleði í einum allsherjar fallerítakti

Glugginn er kominn og þar má finna auglýsingu frá kvenfélaginu um þorrablótið þann 21. jan. Mig langar að segja "mér hlakkar" svo til því mér rímar svo vel við  harðfisk og smér, en ég geri það ekki en eftirvæntingin er mikil já mjög mikil.

Svæðafélög Vg (vinstri græn) í Húnaþingi og Skagafirði auglýsa fund með Jóni Bjarnasyni og Guðfríði Lilju á mánudaginn. Ég vona að það sé bara tilviljun en Heilbrigðisstofunin auglýsir að bæklunarlæknir verði á staðnum daginn eftir.

Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir eftir Önnu Árnadóttur sem þurfti fyrir skömmu að þola það að vera kennd vísa sem birtist í Feyki fyrir jól en er eftir mig, Jón nokkurn Sig. Önnu var skiljanlega brugðið en vonandi er hún búin að jafna sig á þessum mistökum Feykis en hún átti alla mína samúð þegar þessi misskilningur var í hæstum hæðum.

En nú er komið að því sem alltaf þarf að gera en það er að koma auga á hið flókna samhengi sem fylgir öllum sköpuðum hlutum.

Á óveðursdögum er legið í sögum,

ekkert er annað gera.

Því í þessum sögum á óveðursdögum

er ýmsilegt um að vera.

Gott tel ég vera að byrja þennan pistil á því að óska öllum sem hér líta við, gleðilegs árs með von um að þetta ár verði okkur öllum bærilegt.

Á tímamótum  sest maður niður með sjálfum sér,  horfir inná við og hlífir sér við áleitnustu spurningunum en gefur sér lausan tauminn í málum sem litlu sem engu skipta í veraldlegu tilliti. Niðurstaðan verður fegruð ímynd  því hver er sjálfum sér næstur. Í þessu sem öðru þarf samt að gæta hófs því óþarfi er að vera eins og skagfirskur búhöldur sem ekki getur verið úti við í rigningu.

Jæja ! sagði maðurinn þegar hann horfði fram á veginn og hið sama sagði hann þegar hann leit um öxl. Þetta orð "jæja" hefur margar merkingar. Það hefur leyst ýmis mál, hreyft við öðrum og saltað sum. Ég man eftir því að eldri maður í sjónvarpsleikriti fyrir margt löngu var ásakaður um að rífa kjaft af konu sinni bara fyrir það eitt að segja "jæja". "Jæja, það er líkast til kominn tími að litast um í nærumhverfinu (þoli ekki þetta orð) og athuga hvort þar sé eitthvað bitastætt.

Frá síðasta pistli hefur það helst gerst að haldið var eitt áramótaball við misjafna hrifningu eins og gengur. Einnig var ekki haldið jólaball fyrir börnin í sveitarfélaginu. Eftir svona fréttir af skemmtanalífi bæjarbúa er nærtækast að grípa til hins umfangsmikla orðs "jæja!"

Vesturbakki Blöndu síðasta kvöld ársins 2011

Friður og kyrrð ríkir á Vesturbakkanum og var til þess tekið hve lítið var skotið þar upp af flugeldum um áramótin. Þetta var öðruvísi þegar Óskar Húnfjörð hélt utan um sprengiefnið þá komu oft upp í hugann þessar ljóðlínur eftir Friðrik Hansen "Logar heimur loga fagur". En annars þá voru áramótin okkur sem byggjum þetta samfélag við jökulánna Blöndu bara ljúf og ánægjuleg.

Talandi áfram um Vesturbakkann, þá yrði það svolítið stílbrot að minnast ekki á Jónas Skaftason vertinn á Ljóninu. Skemmst er frá því að segja að af honum er ekkert að frétta og ekki heldur, læðunni hans henni Bellu. Það eina sem við vitum að hann hyggur á heimkomu með farfuglunum í vor og þá aðallega grágæsunum. Hugsanlega hefur hann með sér í för Ömma frænda (Ögmundur Jónasson innanríkisráðherra, frændi Jóhannesar á Torfalæk) til að berja á bæjarapparatinu, sýslumanni og lögreglunni en þetta á allt saman eftir að skýrast með hækkandi sól.

Rúnar er mættur  og klukkan farin að ganga þrjú á á þessum bjarta en frostkalda fyrsta miðvikudegi ársins. Rúnar leit vel út og ég heyrði Strákabandið rjúfa kyrrðina í Aðalgötunni með hinum eldfjöruga polka  "vertu sæt við mig". Ég lýg því ekki að þessir hljómar kölluðu fram minningar um þorrablót liðinna ára. Þetta er svona lag sem tilheyrir alþýðutónlist sem sunginn er af öldnum sem ungum á  þjóðlegum hátíðum. Ég er strax farinn að hlakka til þorrablótsins 21. janúar.

En mikið skelfingar ósköp er Glugginn þunnur í dag en allt sem í honum stendur eru nauðsynleg skilaboð út í samfélagið. Við tókum eftir auglýsingu sem ekki var í Glugganum en það er þrettándabrennan. Hvað hefur orðið af henni. Skilaboðin frá leikfélaginu eru skýr: komið til okkar því ykkar er þörf og ritnefnd Húnavöku óskar eftir efni í næsta Húnavökurit.

Vísa vikunnar er á sínum stað og endar á þennan veg. "Drukkið gall af stjórnarstút,/Steingrímur henti Jóni út." Vísan  er að sjálfsögðu eftir Skagastrandarskáldið Rúnar Kristjánsson.

Sigurður Ingþórsson að gefa hrossunum hans Guðmundar Eyþórssonar eftir hádegi í dag

Mál er að linni í þessum fyrsta pistli ársins og tími til kominn að koma auga á samhengi hlutanna:

Við sögu vildum  segja létta,

sem fjalla átti um hitt og þetta.

Svo er vert að geta þess

áður en við segjum bless,

af vertinum Jónasi  er ekkert að frétta.

Í dag er barnadagur, minningardagur um börnin sem Herodes lét taka af lífi eftir að vitringarnir höfðu sagt fyrir um fæðingu Krists segir í sögu daganna. Það hefur mikið gengið á í henni Versu gegn um tíðina og gildir þá einu hvort í hlut eiga konur eða karlar, óháð aldri (reyndar kvarta konur yfir því að hlutur þeirra sé fyrir borð borinn í sögunni). En hvað sem sagan segir þá erum við stödd á þessum stað á þessum tíma og verðum, gjörið þið svo vel, að höndla staðinn og stundina.  Mönnum er það mislagið eins og gengur og getur einum þótt fallin orð eða framkoma óviðeigandi, meðan öðrum þykir mismikið til koma. Það er sem sagt með öðrum orðum, erfitt að gera öllum til hæfis.

Eyðibýli Gríms Sæmundsen undir Brekkunni

Fjórði í jólum er dagurinn sem skiptir máli, dagurinn í dag og jólasveinarnir farnir að snúa til síns heima og styttist í áramót. Það var um daginn í útvarpinu að tveir jólasveinar sátu fyrir svörum í beinni útsendingu. Lítill drengur spurði sveinana í einlægni hvort Grýla borðaði ennþá börn. Það kom fát á jólasveinana við þessari einföldu spurningu og svöruðu þeir eitthvað á þessa leið. "Um, ja, nei! hún er hætt að borða börn því hún er komin á "diet"" svöruðu þeir og önduðu léttar og fannst bara þeir hafa sloppið nokkuð vel frá þessari grunnspurningu. Ég held að næsta spyrjanda hafi verið hleypt að í kjölfar þessa svars. Ég var hugsi yfir þessu svari og ég held að ungi drengurinn hafi verið það líka án þess þó að vita það.  Það var ekki slettan "diet" sem truflaði mig heldur setti ég mig í spor umboðsmanns barna þegar ég heyrði þetta. Er þetta ekki frekleg aðför að æsku landsins, alhæfing á hæsta stigi að segja að grýla sé hætt að borða börn vegna þess að þau séu of feit. Hér á árum áður borðaði Grýla börn því þau voru holdrýr og ekki fituörðu að finna en núna er hún komin á "diet", sem sagt borðar ekki feitt kjöt. Söngli nú nikrar í neðra, hingað og ekki lengra. Í dag snýst allt lífið um kíló, staðalímyndir . Auðvitað á Grýla að halda í sínar venjur óháð einhverjum vel skipulögðum, markaðssettum tíðaranda.

Það koma oft menn til mín í hornið á Aðalgötunni  á ferð sinni um óravíddir veraldarvafstursins og hafa yfirleitt frá ýmsu að segja. Í gær kom til mín í smáspjall, snillingurinn og sögumaðurinn Magnús Sigurðsson frá Hnjúki (nú á Flögu) og hafði hann undir hendi hrásalatsdós sem reyndist full af peningum, íslenskri mynt í dós, sem sagt. Eftir frekari eftirgrenslan kom í ljós að í hrásalatsdósinni var hluti af sjóði Lomberklúbbsins í Húnaþingi. Þetta var sá hluti Lombersjóðsins sem var ætlaður til kaupa á ölföngum fyrir jólaspilakvöld klúbbsins sem verður haldið í Flóðvangi næst síðasta kvöld ársins. Þessi hrásalatdós var síðan uppspretta frekari umræða um hvernig menn geymdu peninga hér áður fyrr meir. Rifjaðist upp fyrir Magnúsi margt seðlabúntið í höndum bændahöfðingja í Vatndal fyrr á árum, þéttvafið með teygju. Það var notalegt að ræða um peninga við Magga og eitthvað svo manneskjulegt hvernig hann skaut augunum annað slagið á hrásalatsdósina yfir efri brún gleraugnanna. Maður fékk það á tilfinninguna að þarna færi maður sem hefði vit á peningum. En hvað sem öðru líður þá er alltaf gaman að fá Magnús frá Hnjúki í heimsókn því ekki fylgir honum þögnin.

Kjarni gamla bæjarhlutans á Blönduósi

Á Vesturbakkanum hefur ríkt mikill friður um hátíðarnar.  Hugsanlega getur það stafað af því að ég veit ekki betur vegna meiri fjarveru. Þegar ég skifa þessi orð þá rennur upp fyrir mér að ég hef ekki í langan tíma heyrt í Jónasi Skafta á Ljóninu en hann er eins og farfuglarnir enn fyrir sunnan okkur með söguna sína endalausu um baráttu Ljónsins við sýslumann og bæjaryfirvöld.

Það er enginn Gluggi í dag þannig að maður gefur sér bara tíma í staðinn til að lesa aftur yfir jólakveðjurnar í síðasta Glugga. Af því að ég ritaði hér fyrr um Jónas og stríð hans við yfirvöld  datt mér ekki annað í hug en að jólakveðjan frá Sýslumannsembættinu yrði svona:  Óskum öllum íbúum umdæmisins nema Jónasi Skafta o.s.frv. ............. Nei, nei lesendur góðir! Yfirvaldið var milt og var enginn skilinn útundan í jólakveðjunni. "Lýs milda ljós" var það fyrsta sem kom upp í huga mínum við þessa uppgötvun en mundi þá allt í einu að þetta voru upphafsorð í útfararsálmi.Þetta er ekki viðeigandi , hélt ég áfram að hugsa. En sem betur fer hélt ég áfram að hugsa. Það skyldi þó aldrei verða að þessi hugljómun hafi verið fyrirboði um það að allar deilur Jónasar við yfirvöld verði settar niður á árinu sem senn gengur í garð. Guð láti gott á vita.

Eitt er víst, árið hverfur  í bláinn,

öruggt  í aldanna skaut.

Og bjartsýn blundar þráin

um blessun og lausn á þraut.

Með þessum orðum lýkur 52. pistli ársins 2011

Gleðilegt ár þið öll sem lítið hér inn á síðuna og lesið ritæfingar mínar, það er notalegt að vita af ykkur.