Í dag er Pálsmessa þar sem veður skiptir  miklu máli , jafnt hér á landi sem annarsstaðar.

Ef heiðríkt er og himinn klár
á helga Pálus messu,
mun þá verða mjög gott ár
maður upp frá þessu.

(Höf. ókunnur)

         Á Blönduósi byrjaði dagurinn með snjókomu og hægum vindi frá suðaustri. Löngum var reynt að ráða í veðurlag þennan dag og nema af því lærdóm um framhald vetrar eða komandi sumar. Hið sama gildir um marga forna messudaga, eins og til dæmis Kyndilmessu (2.febrúar), Höfuðdag (29.ágúst) og Egedius (1.september). Þannig að ef þessi dagur klikkar í veðurfarslegu tilliti þá er bara að bíða fram á annan dag febrúarmánaðar. Þjóðsögur benda til þes að víða hafi verið venja að gefa hröfnunum eitthvað gott í gogginn á Pálsmessu, en bændur töldu að hrafnar minntust þeirra sem gerðu þeim vel til og létu því lömb þeirra í friði þótt veikbyggð væru. Sunnar í álfunni merkir Pálsmessa að veturinn sé hálfnaður

Húsið hans Halls og Elínar séð frá Bakkastíg

Þorrablót Vöku var haldið um síðustu helgi. Þar fór allt hið besta fram. Matur góður og skemmtiatriði þóttu takast vel.  Það fór sem mig grunaði  að Vesturbakkabúar þar með talinn Jónas á Ljóninu fengu sinn skammt. Það var félagi hans og nágrani Ívar Snorri sem fór með hlutverk Jónasar. Ívari tókst vel upp í hlutverkinu, skilaði allri hegðun hið besta þannig að aldrei var vafi að um Jónas væri að ræða. En þar sem Ívar er örlítið smávaxnari maður en Jónas og auk þess holdskarpari í vöngum þá fannst mér hárið og skeggið taka helst til of mikið pláss á andlitinu. Þetta var svona líkast því að simpansi væri að gægjast út út þykku skógarrjóðri.  Kiljumenn fengu líka sitt og leikarar þóttu skila þeim Friðriki og Jóni vel til áhorfenda.

Þá er Rúnar blessaður mættur og með honum á tónlistarsviðinu í för eru hin geðþekku Therése og Peter harmonikkuleikarar með sinn "Marsch pannkaka" disk. Tónlistin sem blandaðist hríðargarginu í Aðalgötunni  og ber nafnið "polka variata" var ef satt skal segja mun hlýlegri en veðrið . Já, Pálsmessuveðrið er ekki það sem óskað var eftir en við því er lítið að gera og við Rúnar verðum víst að taka því líkt og aðrir.  

En Glugginn er kominn og þar er ýmsan fróðleik að finna eins og venjulega. Kynningarfundir og því um líkt er nokkuð fyrirferðamikið  í auglýsingablaðinu að þessu sinni. Sú auglýsing sem ég staldraði lengst við var "Köttur í óskilum ! Lítill köttur, dökkbröndótturmeð hvítt nef er í óskilum á Fornastöðum." Hvað er verra en vera týndur um miðjan vetur en það er þó huggun harmi gegn að kötturinn er ekki týndari en það að hann er fundinn en umsjónamenn kattarins vita það ekki. Vonandi lesa þeir Gluggann svo kötturinn komist til sín heima og færi gleði í hjörtu þeirra sem sakna.

          Vísa vikunnar er enn og aftur á sínum stað og er að þessu sinn eftir Rúnar stórskáld á Skagaströnd  og fjallar um sérstakar matarvenjur landans á þorranum.

Mikill fögnuður var á Vesturbakkanum eftir frækilega framgöngu Ívars Snorra í hlutverki Jónasar á Ljóninu  og Friðriks á Kiljunni

Þorrinn er genginn í garð og Ívar Snorri ásamt öðum félögum úr Leikfélaginu "brilleruðu á Þorrablótinu. En hvar var liggur samhengið í dag, það er okkur Rúnari í Lindarbrekku 1 ætlað að finna.

Upplit var mikið á Ívari Snorra,

eldhress, brattur, var ekkert að korra

Nema´ er Frikka hann tók

og Ljónið svo skók.

Svona er lífið hjá okkur á þorra.

Það var dimmt og það var hvasst í byrjun þessa miðvikudags. Hitinn hangir núna rétt fyrir ofan núllið og gerir sig ekki líklegan að komast neitt hærra. Gærdagurinn var fallegur og sólin náði að baða öll húsin á austubakkanum og húsmæna í gamla bænum. Smátt og smátt gægist sólin lengra og lengra ofan í gamla bæjarhlutann og skyldi engan undra því hún er á uppleið.

Dagarnir á milli nýárs og þorrablóta eru svona dagar sem lítið láta yfir sér nema hjá þeim sem strengdu áramótaheit. En núna fer að styttast í fyrsta þorrablótið og Jónas Skafta hringdi í mig í gær og hafði fyrir því áræðanlegar heimildir að hann yrði tekinn fyrir þá blótinu. "Þó það nú væri" varð mér á orði "annað væri bara stílbrot eða í versta falli klúður" . Leikfélagið á svo gott "Jónasaroutfit" (á góðri íslensku Jónasargerfi); gerfi sem saman stendur af yndislega neonljógrænum íþróttagalla , ljógrárri síðhærðri hárkollu og yfirskeggi í sama lit. Þessi persónugjörningur er svo trúverðugur að margir halda að þarna fari Jónas sjálfur.   Jónas sagði mér að Ívar Snorri (sægreifinn) gengdi stóru hlutverki í skemmtinefndinni. Þessi uppljóstrun Jónasar segir mér bara eitt að persónugreining á Jónasi verður góð því fáir þekkja betur til Jónasar en Ívar Snorri, hann er hreinlega sérfræðingur í honum.

Ég er að velta því fyrir mér hverjum fleiri verði sýnd virðing af leikfélaginu á þorrablótinu. Ég sé fyrir mér Lárus Björgvin á á tali við ætlaðan Tansaníubúa í niðamyrkri á tjaldsvæðinu í brunagaddi í nóvember. Reyndar var maðurinn frá Tasmaníu en það er erfitt að greina í frosti og niðamyrkri. Ég sé fyrir mér Mumma Haralds standa í strandvarðarbúrinu með gjallarhorn og kenna Húnvetningum og gestum einfaldar umgengnisvenjur á baðstað. Reyndar læra mun fleiri en sundlaugargestir þessar reglur því þær berast yfir bæinn og fer þá svolítið eftir vindátt hverjir læra hverju sinni. Ég sé fyrir mér fleiri en suma hef ég lofað að nefna ekki á nafn og gerir það mér svolítið erfitt fyrir í atburðalýsingum á Vesturbakkanum. En leikfélaginu ætti að vera í lófa lagið að afgreiða málið því ekki veit ég til þess að það sé bundið neinum trúnaði við einn eða neinn nema þá þorrablótsgesti.

Grágæsirnar á Buddutúni. Myndin er dálítið óskýr svona eins og myndasmiðurinn en gæsirnar eru þrjár

Ég heyrði í útvarpinu áðan að sjaldan eða aldrei hefði verið eins blómlegt fuglalíf á Breiðafirði á þessum árstíma. Hér norður við botn Húnafjarðar finnast líka ýmsir fuglar í svartasta skammdeginu. Á túninu fyrir sunnan við hann Ragnar Þórarinsson má stundum sjá tvær grágæsir en þær voru lengi vel þrjár framan af vetri. Reyndar fór ég í smá bíltúr eftir hádegið og rakst þá á 3 grágæsir í kvosinni sunnan við Buddutún og voru þær bara bragglegar.

Hrafninn er að allt árið og er ótrúlega seigur að bjarga sér

Aldrei þessu vant þurfti Rúnar að bíða eftir mér. Skýringin var einföld því ég var að leita að gæsum sunnan við Héraðshælið eins og fyrr greinir. En ég náði í tæka tíð og líkt og fyrir viku þá var Gylfi Ægison undir geislanum í Súkkunni og hljómaði "Gústi Guðsmaður" um alla Aðalgötuna og lýsti upp skammdegið. Já Rúnar er kominn með Gluggann sem segir frá þorrablótum í bak og í fyrir.

Nýja hársnyrtistofan sem áður hét Flix heitir núna "gæjar og píur". Klósettpappírinn frá Hvöt hefur aldri skipað jafn háann sess hjá Glugganum og í dag. Opna Gluganns er lögð undir rúllurnar og lakkrísinn  og er auglýsingin þó aðeins ein síða en staðsett á miðri opnunni. Algjör nýjung hjá þeim Óla og Hédda og alveg hreint "brilliant".

Vísa vikunnar er eftir einhvern sem kallar sig E.L. Við Rúnar lágum lengi yfir þessari skammstöfun og datt okkur helst í hug að þetta væri Eysteinn Lárusson íþróttagúru bæjarins.  Fjallar vísan um brjóstafyllinu og þar sem knattspyrnumönnum er mikilvægt að taka boltann á brjóstið til að hafa gott vald á honum finnst okkur Eysteinn líklegur höfundur. Eins er það hversu gott pláss auglýsingin frá Hvöt fékk þá getur ekki annað verið en vísan sé eftir Eystein.

En hætta ber hverjum leik þá hæst hann stendur og nú er ekkert annað eftir en að höndla hið ómótstæðilega samhengi.

Á blótinu Ljónið mun burðarverk leika,

baráttujaxl með alvöruþunga.

Um sviðið á eftir, svipminni reika,

snæðum í lokin súra hrútspunga.  

Þegar veður eru válynd þá er gott að eiga þess kost að dvelja í góðu skjóli, þurfa ekki að fara neitt og hafa afsökun fyrir því að gera ekki neitt. Þá er gott að setjast niður og renna í gegnum gömlu dagbækurnar og rifja upp liðna tíð. Ekki er ætlunin að tína hér eitthvað sérstakt til annað en það að stílabók og penni geta gert kraftaverk. Þetta sannaðist best hjá mér þegar ég dvaldi í 11 daga á spítala Guðs Parísar í lok ágúst 1999. Eftir að hafa stöðvað járnbrautarlest með því að bregða mér milli brautarpalls og lestar var ég fluttur á spítala með brotin rifbein og samfallið lunga. Það er óþarfi að segja frá því að þarna hef ég líklega komist einna næst Guði mínum en aftur að pennanum og stílabókinni. Það fyrsta sem ég bað konuna um sem bjargaði veröldinni á þessum tímamótum, sem sagt konunni minni, var penni og stílabók. Í þessa bók sem "litli prinsinn" skreytti kápuna, færði ég í letur flest allt sem á dagana dreif. Ég mundi ekki nöfnin á öllu hjúkrunarfólkinu sem á vegi mínum varð en ég gat tengt það persónum heima, annaðhvort eftir framkomu eða útliti.   En þessi bók og penni var mikil sáluhjálp;  ég gat skrifað mig frá áfallinu, frá hinum "rómaða" franska spítalamat, að höltu dúfunni á spítalalóðinni.  Ég segi það satt að þegar fram var borinn matur á stálfati með kúptu loki úr sama efni og við blasti þegar lokinu var lyft, fuglslæri, þá var mér hugsað til höltu dúfunnar. En eftir stendur að ég er líkast til eini Íslendingurinn sem komið hefur til Parísar sem ekki hefur séð Effelturninn. Þetta sem hér að framan er ritað er veðrinu að kenna, ekki mér.

Rúnar kom með Gluggann eins og hann gerir venjulega á miðvikudögum og honum fylgdu harmonikkutónar eins og venjulega

Í morgun gerðist það sem ekki hefur gerst í vetur. Morgunblaðið var ekki komið í hús áður en ég hélt til vinnu. Allt í einu var kominn upp sú staða sem ég hef ekki oft þurft að glíma við. Hvað á ég eiginlega að gera meðan ég sötra teið og japla á rúgbrauðinu með skólaostinum? Ég fékk létt fráhvarfeinkenni; greip í Sunnudagsmoggann og var farin að lesa þar ýmislegt sem mér myndi aldrei til hugar koma að lesa við venjulegar kringumstæður. Þegar ég var búinn að fara aftur yfir það sem ég les alltaf eins og Reykjavíkurbréfið þá fór ég að lesa um íslenska konu sem farið hafði til S-Afríku, New York og Ítalíu og var í sambandi með ítölskum metsöluhöfundi, manni sem hún vissi ekki að var frægur þegar hún kynntist honum. Þegar ég var að hengja utan á mig vetrarklæðnaðinn fór ég að velta því fyrir mér af hverju Morgunblaðið hefði ekki komið um sexleitið. Erlendur G. Eysteinsson og hans ágæta kona Helga Búadóttir hafa staðið sig einstaklega vel að koma blaðinu til áskifenda undangengin ár. Hvað hafði tafið för þeirra? Reyndar varð Erlendur áttræður í gær og gæti hugsanlega verið þreyttur í morgun eftir afmælisveisluna. Nei, Elli lætur ekki eina afmælisveislu slá sig út af laginu enda kom það á daginn því vita kolófært var á vegum milli höfuðborgar og landsbyggðar í gær og nótt og það var að sjálfsögðu skýringin. Það að Morgunblaðið hafi ekki komist til skila er einfaldlega sönnun þess að veðrið hafi verið afspyrnu slæmt.

Pósturinn hún Anna Aspar kom með póstinn eins og hún gerir daglega og rann á harmonikkutónana

Jónas Skaftason kom norður um daginn en stoppaði stutt. Hann sagði mér að hann ætti áheyrnartíma í Innanríkisráðuneytinu í þessari viku. Það var asi á Jónasi svo lítið annað fór á milli okkar annað en komdu sæll, gleðilegt ár og vertu blessaður.  Þetta er í sjálfu sér alveg nóg og allt sem segja þarf í mannlegum samskiptum; sæll, gleðilegt og blessaður. Margir hafa sagt meira en uppskorið misskilning og tóm vandræði. Semsagt, Jónas kom og Jónas fór og kisan hans Bella var hamingjusöm í tvo daga.

Fallerí, fallera hljómaði úr Súkkunni hans Rúnars á stilltum og björtum miðvikudegi. Þessir töfrandi harmonikkutónar úr smiðju Gylfa Ægissonar náðu eyrum Önnu Aspar póstmanns og áður en Rúnar vissi af var hann farinn að dansa við póstinn Önnu. Þetta var gleðistund í Aðalgötunni; að sjá tvo dansandi útburði báða af Tröllatunguætt, er einstök upplifun, jafnast á við norðurljósinn. Að dansi loknum skiptust þau á útburði. Anna fékk Gluggann og Rúnar fékk póstinn sinn sem hann reyndar gleymdi hjá mér en sótti rétt í þessu.

Pósturinn Anna og Gluggaútburðurinn Rúnar bæði af Tröllatunguætt hringsnerust af gleði í einum allsherjar fallerítakti

Glugginn er kominn og þar má finna auglýsingu frá kvenfélaginu um þorrablótið þann 21. jan. Mig langar að segja "mér hlakkar" svo til því mér rímar svo vel við  harðfisk og smér, en ég geri það ekki en eftirvæntingin er mikil já mjög mikil.

Svæðafélög Vg (vinstri græn) í Húnaþingi og Skagafirði auglýsa fund með Jóni Bjarnasyni og Guðfríði Lilju á mánudaginn. Ég vona að það sé bara tilviljun en Heilbrigðisstofunin auglýsir að bæklunarlæknir verði á staðnum daginn eftir.

Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir eftir Önnu Árnadóttur sem þurfti fyrir skömmu að þola það að vera kennd vísa sem birtist í Feyki fyrir jól en er eftir mig, Jón nokkurn Sig. Önnu var skiljanlega brugðið en vonandi er hún búin að jafna sig á þessum mistökum Feykis en hún átti alla mína samúð þegar þessi misskilningur var í hæstum hæðum.

En nú er komið að því sem alltaf þarf að gera en það er að koma auga á hið flókna samhengi sem fylgir öllum sköpuðum hlutum.

Á óveðursdögum er legið í sögum,

ekkert er annað gera.

Því í þessum sögum á óveðursdögum

er ýmsilegt um að vera.

Gott tel ég vera að byrja þennan pistil á því að óska öllum sem hér líta við, gleðilegs árs með von um að þetta ár verði okkur öllum bærilegt.

Á tímamótum  sest maður niður með sjálfum sér,  horfir inná við og hlífir sér við áleitnustu spurningunum en gefur sér lausan tauminn í málum sem litlu sem engu skipta í veraldlegu tilliti. Niðurstaðan verður fegruð ímynd  því hver er sjálfum sér næstur. Í þessu sem öðru þarf samt að gæta hófs því óþarfi er að vera eins og skagfirskur búhöldur sem ekki getur verið úti við í rigningu.

Jæja ! sagði maðurinn þegar hann horfði fram á veginn og hið sama sagði hann þegar hann leit um öxl. Þetta orð "jæja" hefur margar merkingar. Það hefur leyst ýmis mál, hreyft við öðrum og saltað sum. Ég man eftir því að eldri maður í sjónvarpsleikriti fyrir margt löngu var ásakaður um að rífa kjaft af konu sinni bara fyrir það eitt að segja "jæja". "Jæja, það er líkast til kominn tími að litast um í nærumhverfinu (þoli ekki þetta orð) og athuga hvort þar sé eitthvað bitastætt.

Frá síðasta pistli hefur það helst gerst að haldið var eitt áramótaball við misjafna hrifningu eins og gengur. Einnig var ekki haldið jólaball fyrir börnin í sveitarfélaginu. Eftir svona fréttir af skemmtanalífi bæjarbúa er nærtækast að grípa til hins umfangsmikla orðs "jæja!"

Vesturbakki Blöndu síðasta kvöld ársins 2011

Friður og kyrrð ríkir á Vesturbakkanum og var til þess tekið hve lítið var skotið þar upp af flugeldum um áramótin. Þetta var öðruvísi þegar Óskar Húnfjörð hélt utan um sprengiefnið þá komu oft upp í hugann þessar ljóðlínur eftir Friðrik Hansen "Logar heimur loga fagur". En annars þá voru áramótin okkur sem byggjum þetta samfélag við jökulánna Blöndu bara ljúf og ánægjuleg.

Talandi áfram um Vesturbakkann, þá yrði það svolítið stílbrot að minnast ekki á Jónas Skaftason vertinn á Ljóninu. Skemmst er frá því að segja að af honum er ekkert að frétta og ekki heldur, læðunni hans henni Bellu. Það eina sem við vitum að hann hyggur á heimkomu með farfuglunum í vor og þá aðallega grágæsunum. Hugsanlega hefur hann með sér í för Ömma frænda (Ögmundur Jónasson innanríkisráðherra, frændi Jóhannesar á Torfalæk) til að berja á bæjarapparatinu, sýslumanni og lögreglunni en þetta á allt saman eftir að skýrast með hækkandi sól.

Rúnar er mættur  og klukkan farin að ganga þrjú á á þessum bjarta en frostkalda fyrsta miðvikudegi ársins. Rúnar leit vel út og ég heyrði Strákabandið rjúfa kyrrðina í Aðalgötunni með hinum eldfjöruga polka  "vertu sæt við mig". Ég lýg því ekki að þessir hljómar kölluðu fram minningar um þorrablót liðinna ára. Þetta er svona lag sem tilheyrir alþýðutónlist sem sunginn er af öldnum sem ungum á  þjóðlegum hátíðum. Ég er strax farinn að hlakka til þorrablótsins 21. janúar.

En mikið skelfingar ósköp er Glugginn þunnur í dag en allt sem í honum stendur eru nauðsynleg skilaboð út í samfélagið. Við tókum eftir auglýsingu sem ekki var í Glugganum en það er þrettándabrennan. Hvað hefur orðið af henni. Skilaboðin frá leikfélaginu eru skýr: komið til okkar því ykkar er þörf og ritnefnd Húnavöku óskar eftir efni í næsta Húnavökurit.

Vísa vikunnar er á sínum stað og endar á þennan veg. "Drukkið gall af stjórnarstút,/Steingrímur henti Jóni út." Vísan  er að sjálfsögðu eftir Skagastrandarskáldið Rúnar Kristjánsson.

Sigurður Ingþórsson að gefa hrossunum hans Guðmundar Eyþórssonar eftir hádegi í dag

Mál er að linni í þessum fyrsta pistli ársins og tími til kominn að koma auga á samhengi hlutanna:

Við sögu vildum  segja létta,

sem fjalla átti um hitt og þetta.

Svo er vert að geta þess

áður en við segjum bless,

af vertinum Jónasi  er ekkert að frétta.

Í dag er barnadagur, minningardagur um börnin sem Herodes lét taka af lífi eftir að vitringarnir höfðu sagt fyrir um fæðingu Krists segir í sögu daganna. Það hefur mikið gengið á í henni Versu gegn um tíðina og gildir þá einu hvort í hlut eiga konur eða karlar, óháð aldri (reyndar kvarta konur yfir því að hlutur þeirra sé fyrir borð borinn í sögunni). En hvað sem sagan segir þá erum við stödd á þessum stað á þessum tíma og verðum, gjörið þið svo vel, að höndla staðinn og stundina.  Mönnum er það mislagið eins og gengur og getur einum þótt fallin orð eða framkoma óviðeigandi, meðan öðrum þykir mismikið til koma. Það er sem sagt með öðrum orðum, erfitt að gera öllum til hæfis.

Eyðibýli Gríms Sæmundsen undir Brekkunni

Fjórði í jólum er dagurinn sem skiptir máli, dagurinn í dag og jólasveinarnir farnir að snúa til síns heima og styttist í áramót. Það var um daginn í útvarpinu að tveir jólasveinar sátu fyrir svörum í beinni útsendingu. Lítill drengur spurði sveinana í einlægni hvort Grýla borðaði ennþá börn. Það kom fát á jólasveinana við þessari einföldu spurningu og svöruðu þeir eitthvað á þessa leið. "Um, ja, nei! hún er hætt að borða börn því hún er komin á "diet"" svöruðu þeir og önduðu léttar og fannst bara þeir hafa sloppið nokkuð vel frá þessari grunnspurningu. Ég held að næsta spyrjanda hafi verið hleypt að í kjölfar þessa svars. Ég var hugsi yfir þessu svari og ég held að ungi drengurinn hafi verið það líka án þess þó að vita það.  Það var ekki slettan "diet" sem truflaði mig heldur setti ég mig í spor umboðsmanns barna þegar ég heyrði þetta. Er þetta ekki frekleg aðför að æsku landsins, alhæfing á hæsta stigi að segja að grýla sé hætt að borða börn vegna þess að þau séu of feit. Hér á árum áður borðaði Grýla börn því þau voru holdrýr og ekki fituörðu að finna en núna er hún komin á "diet", sem sagt borðar ekki feitt kjöt. Söngli nú nikrar í neðra, hingað og ekki lengra. Í dag snýst allt lífið um kíló, staðalímyndir . Auðvitað á Grýla að halda í sínar venjur óháð einhverjum vel skipulögðum, markaðssettum tíðaranda.

Það koma oft menn til mín í hornið á Aðalgötunni  á ferð sinni um óravíddir veraldarvafstursins og hafa yfirleitt frá ýmsu að segja. Í gær kom til mín í smáspjall, snillingurinn og sögumaðurinn Magnús Sigurðsson frá Hnjúki (nú á Flögu) og hafði hann undir hendi hrásalatsdós sem reyndist full af peningum, íslenskri mynt í dós, sem sagt. Eftir frekari eftirgrenslan kom í ljós að í hrásalatsdósinni var hluti af sjóði Lomberklúbbsins í Húnaþingi. Þetta var sá hluti Lombersjóðsins sem var ætlaður til kaupa á ölföngum fyrir jólaspilakvöld klúbbsins sem verður haldið í Flóðvangi næst síðasta kvöld ársins. Þessi hrásalatdós var síðan uppspretta frekari umræða um hvernig menn geymdu peninga hér áður fyrr meir. Rifjaðist upp fyrir Magnúsi margt seðlabúntið í höndum bændahöfðingja í Vatndal fyrr á árum, þéttvafið með teygju. Það var notalegt að ræða um peninga við Magga og eitthvað svo manneskjulegt hvernig hann skaut augunum annað slagið á hrásalatsdósina yfir efri brún gleraugnanna. Maður fékk það á tilfinninguna að þarna færi maður sem hefði vit á peningum. En hvað sem öðru líður þá er alltaf gaman að fá Magnús frá Hnjúki í heimsókn því ekki fylgir honum þögnin.

Kjarni gamla bæjarhlutans á Blönduósi

Á Vesturbakkanum hefur ríkt mikill friður um hátíðarnar.  Hugsanlega getur það stafað af því að ég veit ekki betur vegna meiri fjarveru. Þegar ég skifa þessi orð þá rennur upp fyrir mér að ég hef ekki í langan tíma heyrt í Jónasi Skafta á Ljóninu en hann er eins og farfuglarnir enn fyrir sunnan okkur með söguna sína endalausu um baráttu Ljónsins við sýslumann og bæjaryfirvöld.

Það er enginn Gluggi í dag þannig að maður gefur sér bara tíma í staðinn til að lesa aftur yfir jólakveðjurnar í síðasta Glugga. Af því að ég ritaði hér fyrr um Jónas og stríð hans við yfirvöld  datt mér ekki annað í hug en að jólakveðjan frá Sýslumannsembættinu yrði svona:  Óskum öllum íbúum umdæmisins nema Jónasi Skafta o.s.frv. ............. Nei, nei lesendur góðir! Yfirvaldið var milt og var enginn skilinn útundan í jólakveðjunni. "Lýs milda ljós" var það fyrsta sem kom upp í huga mínum við þessa uppgötvun en mundi þá allt í einu að þetta voru upphafsorð í útfararsálmi.Þetta er ekki viðeigandi , hélt ég áfram að hugsa. En sem betur fer hélt ég áfram að hugsa. Það skyldi þó aldrei verða að þessi hugljómun hafi verið fyrirboði um það að allar deilur Jónasar við yfirvöld verði settar niður á árinu sem senn gengur í garð. Guð láti gott á vita.

Eitt er víst, árið hverfur  í bláinn,

öruggt  í aldanna skaut.

Og bjartsýn blundar þráin

um blessun og lausn á þraut.

Með þessum orðum lýkur 52. pistli ársins 2011

Gleðilegt ár þið öll sem lítið hér inn á síðuna og lesið ritæfingar mínar, það er notalegt að vita af ykkur.

Nú styttist í það að dag taki að lengja. Í nótt um fimm leitið breytist möndulhreyf ing jarðar og norðuhvelið fer að halla sér að sólu. Þetta þýðir í stuttu máli að allt er eðlilegt og maður fer að hugsa um sólina, vorið, land sitt og þjóð.

Aðalgata 8, Langadalsfjall og Þorsteinshús

Misjafnt hafast mennirnir að á lífsleiðinni  en eitt eigum við sameiginlegt með öllu því sem andan dregur, að hætta að anda. Hér á Vesturbakkanum hefur yfir svartasta skammdegið dvalið Indverji sem hefur fylgst með síðustu andartökum stórgripa  í sláturhúsi  Sölufélags A-Húnvetninga (SAH). Það síðasta sem dýrin sjá fyrir utan Guðmund Eyþórsson er Indverjinn. Hann hefur vakað yfir lífi dýranna með hitamæli þar til þau lenda í höndum Guðmundar  og mælt í þeim hitann rétt fyrir aftöku. Um tilgang þennan veit ég harla lítið en fyrst eftir að hann kom hér var hitinn í  kjallara Þorsteinshúss þar sem hann hefur athvarf, nokkuð hár og allir gluggar lokaðir. Má með sanni segja að húsið hafi grátið að innan af þeim sökum. Eftir stutta leiðsögn um að gott væri að hleypa inn lofti að utan, mætti ráða bót á þessu vandamáli. Indverjinn gerði meira en opna gluggann örlítið, hann galopnaði hann. Glugginn var svo opinn að íbúar á Vesturbakkanum hafa ekki orðið varir við mýs í langan tíma og telja sumir að hlýrra sé í Aðalgötunni en annarsstaðar í bænum. Steinn Steinarr sendi á sínum tíma frá sér smásagnasafn sem hét " Við opinn glugga"  en ég efa  að Indverjinn hafi lesið það.  Maðurinn sem áður lokaði hitann inni hleypti honum nánast öllum út. Um daginn kom þessi ágæti maður frá hinu fjölmenna ríki Indlandi inn um dyrnar á Aðalgötu 8 og sagði farir sínar ekki sléttar. "Ég hef lokað mig úti, getið þið fundið fyrir mig símnúmerið hjá  Sölufélags -Sigurði". Auðvitað fann Vignir í Vínbúðinni það fyrir hann og samband tókst milli þeirra. Ég komu örlítið seinna inn í þetta ferli og þá  kom sér vel að hafa verið ráðunautur bænda  í A-Hún í 25 ár. Ég sagði um leið og ég tók mér stöðu hjá Indverjanum við gluggann vitandi um vandræðin "Þú ferð bara inn um gluggann sem stendur upp á gátt og þá ertu hólpinn"  og bætti við " ef þú festist í glugganum þá munum við hringja eftir hjálp" Indverjinn hló og snaraði sér út og inn um gluggann á Þorsteinshúsi. Indverjinn komst inn en skömmu seinna kom Sölufélags-Siggi og hitti fyrir útilokaðan mann innandyra í Þorsteinshúsi. Hvað þeim fór a milli veit ég ekki en allt getur gerst á Vesturbakkanum

Fyrir tæpri viku var haldið fyrsta eiginlega menningarkvöldsamkoma í gömlu kirkjunni. Reyndar var ekkert jólatré frá bæjaryfirvöldum í næsta nágreni en það má skrifast á það að gamli bærinn er jaðarbyggð eða í besta falli úthverfi svo vitnað sé í gamla kosningaræðu.  En dagskráin var fjölbreytt og og mæting mjög góð að sögn Sveins M. Sveinssonar.  Jóhanna Atladóttir las upp úr bók sinni "Í nýjum heimi" (þetta er bókin með dónalegu kápumyndinni sagði einn ágætur íbúi á Vesturbakkanum), Guðríður Helgadóttir frá Austurhlíð las einnig úr bók sinni. Birgitta Hrönn skáldkona frá Syðri Löngumýri mun haf lesið úr smásagnasafninu "Lauf að norðan" og hið sama gerði víst Ívar Snorri en hann las smásögu sína um höfrungana. Það var sungið og spilað og sýnd kvikmynd um æðarvarpið á Hrauni. Sem sagt fjölbreytt dagskrá og hef ég heyrt að fólk hafi skemmt sér hið besta.

         Ég hef bara ekkert heyrt í Jónasi Skafta í meira en viku eða síðan hann fékk áheyrn hjá Ömma frænda í Innanríkisráðuneytinu.  Ég hef heldur ekki hitt hana Bellu, heimilisköttinn á Ljóninu þannig að það segir fátt af þessum einstaklingum í þessum síðasta pistli fyrir jól.

          Rúnar er kominn með Gluggann og hafði hann í frammi hávaða utan dyra þegar hann kom. Lá á flautunni og vildi reka í burtu bifreið sem lagt var fyrir framan dyrnar á Aðalgötu 8. Þetta var bifreið Kristjáns á Húnsstöðum sem hjá mér var í heimsókn og þegar þeir sáu hvern annan höfðu þeir í frammi viðeigandi orðbragð sem hentar þeim sem þekkja hvorn annan. Ég hefði aldrei fyrir mitt litla líf þorað að segja það sem þeim fór í milli en Rúnar og Kristján kvöddust sem kórdrengir væru. Rúnar varð að koma með Strákabandið inn til mín svo ég gæti heyrt hvað var undir geislanum hjá honum þegar hann kom. "Höfuð, herðar, hné og tær" hét lagið og var það útsett í polkatakti.

          Glugginn er þykkur í dag enda uppfullur af jólakveðjum og er bara slatti til mín. Ég þakka auðmjúkur fyrir þess kveðjur, gríp þær á lofti og sendi til baka með sama hlýhug og mér var sýndur.  Rúnar var ekki frá því að einhverjar kveðjur væru til hans. Jólamessur, skötuhlaðborð og úrvals hangilæri voru líka innan um jólakveðjurnar og björgunarfélagið Blanda minnir á flugeldasöluna og sýninguna sem haldin verður á gamlárskvöld.

          Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir Rúnar Kristjánsson skáld á Skagaströnd og er dýrt kveðin. Fjallar hún um hjal barnsins og hversu mikil blessun það sé.

          Samhengið er einfallt að þessu sinni enda eigum við Rúnar erfitt með að yrkja í myrkri. Þessvegna segjum við bara:

               Á  dimmasta ársins degi,

               auðmjúkir yrkjum ljóð.

               Megi´ ykkar  mildast tregi,

               megi´ ykkur jól verða góð.

Gleðileg jól

Ég horfi á minnkandi tugl á vesturhimni og velti vöngum. Ég leit aðeins í dagatalið og sá að  Imbrudagar að vetri hefjast í dag.  Ekki ætla ég að dvelja lengi við Imbrudaga  að öðru leiti en því að þeir munu vera fjórum sinnum á ári og þrír í senn og er einhverskonar föstuinngangur.

Dagarnar halda áfram að styttast en það styttist líka í það að það breytist og nyrðri hluti jarðarinnar fari aftur að snúa sér til ljóssins. Það er merkilegt hvað þetta ljós hefur stórt hlutverk í lífi sérhvers manns og hve snjöll hugmynd það er að hafa myrkur á nóttinni og ljós á daginn. Það segir sig sjálft að maður hefur ekkert með ljós að gera á nóttinni því þá er maður hvort sem er með lokuð augum. Öðru máli gegnir á daginn þegar við þurfum birtu til að sjá hvað við erum að gera í hinu daglega amstri. Skaparanum er ekki fisjað saman hvað þetta snertir því þetta sá hann allt saman fyrir. Reyndar eru dagarnir langir yfir hásumarið en það er hægt að rökstyðja það með því að við sem norðlægar slóðir byggjum þurfum lengri birtutíma yfir há bjargræðistímann til að afla fanga fyrir veturinn. Þetta er allt þaulhugsað frá A-Ö og ef maður hefur vit og þroska þá hlusta menn eftir hjartslætti náttúrunnar og taka tillit til hans.

Þó öldurnar brjóti á ströndinni lætur Jónas ekki brjóta á sér þegjandi og hljóðalaust

En mennirnir eru misjafnir sem þeir eru margir og það sannast best á vertinum á Ljóninu honum Jónasi Skafta. Jónas hefur fengið áheyrn hjá Innanríkisráðuneyti Íslands sem mun vera undanfari stefnu gegn Blönduósbæ, sýslumanni og lögreglu. Jónas ætlar sem sé að hitta Ömma frænda eins og hann er kallaður hér í Húnaþingi. Ögmundur er eins og margir vita, ættaður frá Torfalæk og á mikinn frændgarð í Húnavatnssýslu. En Jónas hefur ekki sagt sitt síðasta í stríðinu við yfirvöld og hefur nú í hyggju að fá Ömma frænda til liðs við sig gegn bæjaryfirvöldum og sýslumanni og hans mönnum.  Ég vona bara að Bellu, grábröndóttu kisunni hans Jónasar verði ekki meint af þessu öllu saman en held þó ekki því Bella og Jónas eru lík að því leiti að þau fara sínar eigin leiðir.

Annað kvöld verður samkoma háð í gömlu kirkjunni þar sem sitt lítið af hverju verður á dagskrá. Ekki er að efa að þetta verði áhugaverð samkoma því það er einmitt hugmynd kirkjueigenda að gamla kirkan verði griðarstaður fyrir menningu af ýmsum toga. Af óviðráðanlegum ástæðum get ég ekki sótt þessa samkomu og þykir það miður. Svona er nú lífið einu sinni, maður verður að velja og hafna.

Þetta fallega hús sem kallað er Þorsteinshús lúrir undir brekkunni og hýsir um þessar mundir mann sem fylgist með stórgripum síðustu ævidaga þeirra. Glugginn lengst til hægri á austurgafli er oft opinn fyrir húnvetnsku lofti.

Rúnar kom að venju með Gluggann og nú í ljúfu vetrarveðri. Nú eins og svo oft áður hafði hann Strákabandið með í för. Þeir félagar léku við hvern sinn fingur hið þekkta lag "kveikjum eld" og það var engu líkara að þessir ágætu listamenn hefðu kveikt í Rúnari því hann lá á flautunni til að stugga við bíl sem stóð fyrir utan dyrnar hjá mér. Bíllinn haggaðist hvergi en ég spratt úr sæti og bauð Rúnar velkominn með ákveðinni handahreyfingu í dyragættinni. Rúnar kom um síðir með Gluggann en stoppaði stutt en nógu lengi til að gefa miðvikudeginum dýpri tilgang.

Gluggi dagsins er hófstilltur miðað við að jólin eru á næsta leiti. Flatskjáir, hangikjöt og kalkúnar og fleira góðmeti er auglýst. Páll Ingþór verður í Gunnfríðarstaðaskógi á sunnudaginn og sendir fólk inn í skóginn í leit að jólatré. Skrifstofa USAH og Hvatar er flutt á þann stað sem Kjalfell hafði áður sína verslun og þar verður tekið á móti jólapósti síðustu daga fyrir jólin. Gunna Ben verður í Eyvindarstofu með jólaskreytingar. Meðan ég man þá leist mér leist ansi vel á hátíðarsalatið sem Samkaup er með uppskrift að í Glugganum. Ég segi nú eins og þeir sem vitið hafa "þetta er svona ansi mikið ég".

Svona í blálokin þá staldraði ég aðeins við orðið kalkúnn. Fór að velta því fyrir mér hvort ætti kannski að skrifa það "kalkhúnn" . Eftir smá uppflettingar þá varð niðurstaðan sú að háinu skyldi sleppt en mætti ekki nota kalkhúninn um húnvetnskan þverhaus. Það hljómar óneitanlega betur að segja við húnvetning sem augljóslega er ekki með hýrri há, viðskotaillur og þverari en andskotinn: Þú ert nú meiri kalkhúnninn".

        Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir Rúnar Kristjánsson á Skagaströnd og er sú níunda í röðinni um happ skagfirðinga að eiga Þórólf Gíslason kaupfélagsstjóra að.

        Samhengið er eitthvað sem öllum er nauðsynlegt að hafa tiltækt þegar komast þarf að skynsamlegri niðurstöðu eftir vangaveltur út og suður.

            Bráðum koma blessuð jólin,

            bráðum fáum pakka í hönd.

            Svo hækkar á lofti heilög sólin,

           hægt við ystu sjónarrönd.

Ambrósíusmessa er í dag og er haldin í minningu eins merkasta manns í kristninni, Ambrosius biskups í Milano. Jafnframt er þetta 341. dagur ársins í 7. viku vetrar og 49. vika ársins. Fullt tugl verður á laugardag og sólin nær svona  um það bil 2 gráður yfir sjóndeildarhringinn. Þetta er nú það helsta um þennan frostkalda dag.

Það var fyrir viku að Lárus B. Jónsson hringdi í mig og sagði mér frá ferðamanni sem tjaldað hafði í 10 gráðu frosti á tjaldstæðinu. Símtalið var eitthvað á þessa leið. "Heyrðu Jón, það er ferðamaður á tjaldsvæðinu og hann svaf hér í nótt. Þú verður að koma og taka mynd af honum"  Í fyrstu ætlaði ég ekki að trúa þessu en lét mig þó. "Er hann íslenskur" spurði ég. "Nei" sagði Lárus; "hann er frá Tansaníu eða eitthvað svoleiðis". "Er hann svartur" sagði ég. "Ég sé það ekki" sagði Lárus. Þetta fór að verða spennandi og ég rauk út í bíl með myndavélina því það væri nú svolítið flott að ná mynd af þeldökkum manni í tjaldi í hvítum snjónum. Ég ók eins og leið lá upp á tjaldsvæði og hitti Lárus í þjónustumiðstöðinni. Saman fórum til móts við ferðamanninn sem við vorum vissir um að væri frá Tansaníu. Þegar við nálguðumst manninn kom í ljós að þetta var hvítur maður sem þess vegna gat verið ættaður úr Svínadalnum.  En þegar hann ávarpaði okkur með þessum orðum "how are you today" hvarf  hið Svíndælska yfirbragð og eftir frekari samræður við manninn kom í ljós að hann var frá Tasmaníu í Ástralíu en ekki Tansaníu.

En að allt öðru. Jónas var með opið á Ljóninu þann 1. des síðastliðinn og bauð upp á kaffi, kleinur og ýmislegt annað góðgæti. Bella heimilsköttur á Ljóninu tók einnig á móti gestum með sínu hlýlega viðmóti. Reyndar var ekki opið nema þennan eina dag hjá Jónasi því hann dreif sig strax daginn eftir suður í leigubílaharkið. En það var opið og meira að segja tóku menn lagið og lék Jónas undir á gítar. Framganga yngstu dóttur Ívars Snorra og Jóhönnu Atla í söngnum um Nínu og Geira vakti hrifningu. Sú stutta söng af mikilli innlifun og kunni textan upp á 10.

Svo maður haldi áfram að segja frá menningunni á Vesturbakkanum, þá er í vændum menningarkvöld í gömlu kirkjunni. Verður boðið upp á upplestur, bókakynningu, tónlistaratriði og kvikmyndasýningu.  Mér er efst í huga þegar síðast var kvikmyndasýning í gömlu kirkjunni þá var sýnd mynd frá Kúbu með rússneskum texta. Mér skilst að fáir hafi skilið myndina en framtakið þótti lofsvert  og var lengi í minnum haft. Ólíklegt má telja að þessi Kúbumynd verði endursýnd, heldur má búast við mynd frá kirkjueigandanum Sveini +Film, verði sýnd almenningi.

Þá er Rúnar kominn inn úr frostinu og suðvestan áttinni með Gluggann og ekki gleymdi hann polkanum. Reyndar voru þau Therése og Peter enn undir geislanum í Súkkunni og voru enn og aftur að spila Raggies polka. Held reyndar að diskurinn sé frosinn í spilaranum en það gerir ekkert til. Þau eru hreint ágæt,  Therése og Peter, sæt og gæðaleg í útliti og polkinn bara hinn hressilegasti. Rúnar var kappklæddur enda full ástæða til og hefði hann sómt sér vel með Tasmaníu Wayne, þessum á tjaldstæðinu.

Það kennir margra grasa í Glugganum. Tónleikar, upplestur, og svona jóla ýmislegt. Þetta eru svona auglýsingar sem eru dálítið "kósýlegar", notalegar með súkkulaði og piparkökubragði.

Vísa vikunnar er á sínum stað og er eftir Ingibjörgu á Beinakeldu.  Vísan er um veðrið sem var um miðjum nóvember og það þýðir bara eitt. Það er verið að yrkja um gott veður. En það er eins og kellingin sagði á sínum tíma í blíðunni: "Þetta á eftir að hefna sín" og það hefur nú komið í ljós

En núna verðum við Rúnar að þefa uppi samhengið í hlutunum og koma því óbrjáluðu til skila:

Utan dyra naprir vindar næða,

nóttin tekur til sín meiri völd.

Um annað er víst æskilegra´ að ræða

því upplestur úr bókum er í kvöld.

Norðanvindur nagar þilið,

nótt og dagur auka bilið.

En allt mun þetta enda taka,

aftur birtan snýr til baka.

Svona er staðan í dag og ekkert við henni að gera annað en hugsa hlýlega til þess að senn koma jól með hækkandi sól . Að jólum liðnum fer að styttast í þorrann með öllu sína yndislega súrmeti og þorrablótum. Það er eins og ég hef alltaf sagt eftir að hafa borðað súran hval, aftur kemur vor í dal.  

Aldan kyssir ströndina köldum kossi

Jólagjafir er eitthvað sem tengjast jólunum, það hljóta allir að sjá og eitt það erfiðasta, já það sem fær kvíðahnút til að myndast í maga er að velja jólagjöf handa eiginkonunni. Ég held að ég sé ekki eini karlmaðurinn sem á við þennan vanda að stríða. Hin seinni ár hefur þetta orðið léttbærara því með auknum þroska hefur maður nálgast lausn á þessu vandamáli. Lausnin er einfaldlega fólgin í því að spyrja bara konuna hvað það er sem hana langi í.  Þar sem ég er meðvitaður um þetta vandamál þá er ég óspar á að segja mínum nánustu hvað stendur huga mínum næst í jólagjafalegu tilliti. Mig langar í bókina um gamlingjann sem slapp og nýju bókina hans Jóns Kalmans. Skagfirskar skemmtisögur myndi ég örugglega lesa en ég er nokkuð viss um að ég myndi kannast við nokkrar þeirra því margir snillingar æðruleysisins búa og hafa búið í Skagafirði. Nægir að nefna Dúdda á Skörðugili, Bjarna Har, Frigga á Svaðastöðum og Bjarna Maronsson og eru þá margir enn ótaldir. Af Bjarna Maronssyni lærði ég málsháttinn "þar skeit sú kýrin sem ekkert hafði rassgatið" Þessi orð hrukku af vörum Bjarna þegar honum þótti ákveðinn maður taka stórt upp í sig og segja orð sem engin innistæða var fyrir. Svona gleymir maður ekki því þessi átta orð þögguðu niður í viðkomandi.

Wayne frá Tasmaníu lætur frostið ekki fæla sig frá því að tjalda á tjaldsvæðinu í lok nóvember. Hann bað fyrir kveðjur til allra Blönduósinga

Á Blönduósi hefur  verið kalt og hríðarveður síðustu daga og menn hafa unað sér vel innan dyra og notið ylsins frá heita vatninu á Reykjum. Síðastliðna nótt fór frostið að minnsta kosti niður í 10 gráður en veður var til þess að gera stillt. Vegna þessa ráku menn upp stór augu þegar þeir urðu varir við tjald á tjaldstæðinu. Mikið rétt í tjaldinu hafði gist ferðamaður frá Tasmaníu, Wayne að nafni en hann hafði næturhvíld á Blönduósi á leið sinni frá Akureyri til Reykjavíkur. Wayne lét vel af sér og sagðist hafa sofið samfellt í 7 tíma í nótt og var hinn brattasti. Spurður um ferðir sínar sagði Wayne vera meðlimur í samtökum sem kalla sig Móðir jörð og hann hefði verið í sjálboðavinnu austur á Héraði og í Eyjafirði. Nú lá leið hans til Reykjavíkur og þaðan ætlaði hann til London og þaðan til Kúbu áður en hann sneri aftur heim til Ástralíu. Wayne hafði með sér fartölvu sem hann fékk gistingu fyrir í N1 skálanum fyrir ofan tjaldsvæðið. Lárus Björgvin Jónsson umsjónarmaður tjaldsvæðisins taldi þetta einstakan atburð því hann sagðist aldrei hafa vitað til þess að nokkur maður hefði gist á tjaldsvæðinu á þessum árstíma fyrr.

En færum okkur yfir á Vesturbakkann. Jónas vert á Ljóninu er kominn heim og ætlar að hafa opið eins og venjulega á morgun 1. desember.  Jónas kom hér í fyrradag vel vaknaður eftir að hafa keyrt í blindbyl norður yfir heiðar. Ég spurði hann um leið og hann birtist í dyrunum "var Bella ekki glöð að sjá þig". "Þú getur nú rétt ímyndað þér" svaraði Jónas að bragði. "Hún (Bella) er svo kelin og blíð að hún réði sér vart" bætti Jónas við. Mér var sannarlega létt því þessi köttur sem hefur rætt sín vandamál við mig á þriðjudögum í vetur hefur nú fengið óskir sínar uppfylltar. Merkilegt hvað einn köttur er mikilvægur í lífi manns þó svo ég sé ekkert sérstaklega hrifinn af köttum. Kannski hefur  Bella fengið svona mikla athygli vegna þess að nafni minn Jón hundur er fluttur suður.  Nonni hundur var kannski líkari ketti að eðlisfari því hann fór eða reyndi að fara eigin leiðir og öðlaðist fyrir bragðið sterkari persónuleika en vel uppalinn hundur sem gerir það sem honum er sagt.

Rúnar er kominn með Gluggann á köldum en stilltum miðvikudegi. Hann var heldur seinni á ferðinni en vanalega. Ástæðuna sagði Rúnar vera þá að kólnað hefði í veðri og bílinn hans ekki þolað það almennilega. Rafgeymirinn  orðinn ónýtur og dekkin farin að slitna meira en góðu hófi gengdi.  Auk þessa tafi för hann frú ein á Pæjeró jeppa sem dirfðist að leggja í bílastæðið fyrir utan dyrnar hjá mér. Rúnar hélt að hún hefði verið að stríða sér því leið og hann fór út úr Súkkunni með nýja rafgeyminn og á nýju dekkjunum, ók frúin af stað án þess svo að kveðja. Vegna þessa, heyrði ég ekki harmonikkutónana sem venjulega fylgja Rúnari. Ég spurði hann engu að síður um það hvað hefði verið undir geislanum svo ég gæti dansað í huganum eftir hljómfalli sem aldrei barst mér til eyrna. Therése og Peter voru öðru sinni að laða fram tóna sem ég fékk ekki að heyra í þetta skiptið en það gerir ekkert til því Rúnar gerði hvað hann gat til að tónlistin bærist mér til eyrna. Það er hugurinn sem skiptir máli og það það var polki svo mikið er víst.

Glugginn ber þess merki að það eru að koma jól. Jólahlaðborð, markaðir,  upplestrar úr nýútgefnum bókum, kveikt á jólatrjám og aðventuhátíð í kirkjunni svo eitthvað sé nefnt. Og ekki má gleyma að geta þess að Hreppaþorrablótið verður haldið 11. Febrúar 2012 í félagsheimilinu á Blönduósi.

Vísa vikunnar er að þessu sinni eftir hana Önnu Árnadóttur og fjallar um hve Vetur konungur sé kurteis að þessu sinni.

En samhengi hlutanna verður að finnast þó dagsbirtan sé af skornum skammti og Rúnar rokinn út.

Menn vol' yfir kuli og kalda,

kappklæddir móinn í malda.

En mönnum bregður í brún,

Bara að horf' út á tún

því þar er víst Ástrali að tjalda.