Já ! Hvað segir maður á svona degi þar sem lognið er allt um liggjandi og snjókornin hvít og hrein falla hljóðlaust til jarðar. Þessi sviðsmynd er eitthvað svo fullkomin fyrir þögnina og kjörin til að hvíla hugann. Þessi mikla kyrrð í upphafi dags er líka upphafið að miklum hreyfanleika og sönggleði æskunnar. Í dag er öskudagur (sníkjudýradagurinn), dagurinn þegar börnin fara dulbúin á milli stofnanna og fyrirtækja og syngja fyrir laun af ýmsu tagi.

Börnin mín Hjalti, Ásta Berglind og Einar Örn áttu stóran þátt í að gera afmælisdaginn minn ógleymanlegan. Hér flytja þau lagið "Það var ást þín" fyrir föður sinn og gesti í Ósbæ þann 18. febrúar

Fyrst ég er byrjaður að tala um daga þá er ekki úr vegi að minnast lítilega á daginn sem ég varð 60 ára. Sá dagur rann upp bjartur og fagur og stútfullur af óvæntum hlutum sem of langt mál væri upp að telja. Hafi ég ekki vitað það að ég ætti frábæra fjölskyldu þá fékk ég það rækilega staðfest þennan dag. Veislan um kvöldið var í mínum huga hreint út sagt stórkostleg og yndislegt að fá alla þessa vini og vandamenn í heimsókn og eiga með þeim ljúfa kvöldstund. 18. febrúar árið 2012 verður mér ætíð og ævinlega afar hjartfólgin.

Loksins kemur Rúnar og hefur í för með sér tónlist sem ég hef aldrei heyrt úr Súkkunni hans. "Þau heilla mig augun þín blá" barst yfir Aðalgötuna lag og texti eftir undirritaðan. Þetta er lag sem ég samdi um hana sonardóttur mína, Margréti Einarsdóttur. "Það er meira að segja harmonikka í laginu" sagði Rúnar glaður í bragði og stormaði inn í logninu með Gluggann.  Það er gaman að segja frá því að þessi sonardóttir mín var stödd á Aðalgötu 8 og heyrði þetta lag úr Súkkunni hans Rúnars með eigin eyrum og það sem skemmtilegra er að Rúnar hafði ekki hugmynd um að lagið væri um hana.  Rúnar var varla sestur í hornið sitt þegar að síminn hringdi. "Komdu blessaður og takk fyrir síðast" heyrðist úr símanum og kenndi ég þarna strax aðal stríðsmanninn á Vesturbakkanum Jónas Skaftason. "Takk sömuleiðis" svaraði ég að bragði og síðan skiptumst við á fréttum svona eins og gengur. Ég sagði honum að Rúnar væri kominn með Gluggann og við sætum og reyndum að efla andann fyrir hinn vikulega pistill. "Ég bið að heilsa Rúnari"  sagði Jónas og bætti við "vertu svo blessaður".

Í dag er öskudagur og þá fara börnin á milli stofnanna og fyrirtækja og syngja fyrir laun

Glugginn er er kominn og er hann ívið þykkari en síðast og er það vel. Það ber merki um að eitthvað meira sé um að vera. Það er verið að opna nýtt bifreiðaverkstæði og Héraðshælið leitar að nýjum móttökuritara.  "Er Sigrún Kristófers að hætta?" spurði ég Rúnar með nokkrum alvöruþunga. "Nei, ekki hef ég heyrt það" svaraði Rúnar brúnaþungur og hélt áfram að fletta Glugganum.

Vísa vikunnar er eins og við Rúnar höfum svo margoft sagt "aldrei þessu vant"  eftir Rúnar Kristjánsson á Skagaströnd (takk Rúnar fyrir hlý ljóðræn orð í minn garð). Það sem einkennir Rúnar á Skagaströnd er að hann situr sjaldnast á sér og setur ýmislegt skáldlegt í letur hvort sem um er að ræða sumar eða vetur. Að þessu sinni veltir Rúnar fyrir sér öllum setrum sem komið hefur verið á laggirnar og segir í lokin að hver stofnar  setur sem betur getur.

Nú er komið að því dásamlega við þennan pistil sem sumir bíða spenntir eftir en það er að honum ljúki með hinu þaulhugsaða samhengi hlutanna.

Á öskudegi æskublóminn  safnar

öllu því sem ærlegt bragð er að.

Af  ljósastaurum  líta á þau hrafnar

sem lifa af því sem fellur hverjum stað.